Tο τρένο…

Το τρένο…

Η Κρίστα Μπελ θα μπορούσε να ήταν η μοιραία γυναίκα που θα προκαλούσε την καταστροφή σε οποιαδήποτε ταινία – εκείνη που θα ανατρέψει τα πάντα και το στόρι θα πλεχτεί γύρω της σαν γαϊτανάκι. Ομως η Κρίστα Μπελ «φωνάζει» από μακριά πως ανήκει στο σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς και ετοιμάζεται να παρκάρει έξω από το ξύλινο σπίτι που δεν πλησιάζει κανένας τη νύχτα. Είναι το στούντιο και όλοι δουλεύουν. Η συνεργασία του Λιντς (ως παραγωγός εδώ) και της Κρίστα «γράφεται» σαν κάντρι τραγούδι μες στην ομίχλη, που συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η Τζούλι Κρουζ με τον Αντζελο Μπανταλαμέντι. Τα τραγούδια γίνονται ένα με την ιστορία που αφηγούνται, καθώς αυτή δεν είναι πια μόνο λόγια και μουσική αλλά κάτι ζωντανό, ατσάλινο και με ταραγμένο ψυχισμό. Η φωνή της Μπελ ψαλιδίζει τις βελούδινες συνθέσεις, σαν το «Real Love», ενώ όλο το «This Train» άλμπουμ έρχεται από τις κολασμένες γειτονιές των μπλουζ που κάποια στιγμή γέννησαν και το ροκ εν ρολ και μπήκαν για πάντα στον μουσικό χάρτη (www.chrystabell.com).

… των μπλουζ

Τα μπλουζ, δηλαδή, δεν είναι τελειωμένη υπόθεση, δεν είναι μουσείο και μνημείο για να θαυμάσεις από μακριά. Είναι εδώ, όπως ο παλλόμενος ήχος του Σόνι Μπόι Γουίλιαμσον που καίει μέσα τους σχεδόν πάντα. Αλλάζουν μορφή, δέρμα, επιφάνεια, ζουν σε ασύμμετρα βάθη και σαν αφρός στον αέρα, και αν υπάρχει κάποιος που τα δείχνει όλα αυτά με συνοπτικό, πλήρη τρόπο είναι σίγουρα ο Γκάρι Κλαρκ Τζούνιορ, από τις πιο καθοριστικές επιρροές του Λιντς (και από το Σικάγο). Το «The Bright Lights» μοιάζει με μπλουζ κάψουλα που διατρέχει τον χρόνο και είναι μοντέρνα σαν στυλάτη εφαρμογή στην οθόνη.