Οι τυφλοπόντικες της πολιτικής

Σε ανώμαλες και δραματικές πολιτικά και κοινωνικά περιόδους, εμφανίζονται άνθρωποι που με το πρόσχημα του να καταγγείλουν και να διορθώσουν τα πράγματα το μόνο που κατορθώνουν είναι, για ένα συνήθως σύντομο χρονικό διάστημα, να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Αυτό άλλωστε είναι και το ζητούμενό τους. Αναγνωρίζουμε πως έχουν φωνή μόνον όταν κραυγάζουν αλλά όχι και όταν μιλούν ή συνομιλούν χαμηλόφωνα. Περιττό να προσθέσει κανείς ότι τα πράγματα που θέλουν να διορθώσουν παραμένουν τελικά τόσο άσχημα όσο και αν οι άνθρωποι αυτοί ουδέποτε είχαν ακουστεί. Ή, ακόμη χειρότερα, με τη φωνή τους και τη φασαρία τους τα επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο.

Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς σε εποχές που είναι πια αδιευκρίνιστες γιατί είναι λίγο ή πολύ μακρινές. Φτάνει να θυμηθούμε το τελευταίο δεκαήμερο του περασμένου Οκτωβρίου και το πρώτο του Νοεμβρίου που ήδη διανύουμε για να τρομάξουμε με τον αριθμό των ανθρώπων – πρόκειται συνήθως για πολιτικούς – στους οποίους η δραματική συγκυρία των δύο αυτών δεκαημέρων τούς έδωσε επιτέλους τη δυνατότητα να υπάρξουν και να ακουστούν. Αν και οι ίδιοι θα το θεώρησαν ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να φανεί το ανάστημά τους, δεν θα χρειαστεί να περάσει πολύς καιρός – αν δεν έχει ήδη συμβεί – για να καταλάβουμε ή μάλλον που θα προσπαθούμε να θυμηθούμε ποιοι ήταν και τι ακριβώς έλεγαν.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Η εξήγηση είναι απλή, απλούστατη: για να έχει σημασία ό,τι και να πεις σε περιόδους ανωμαλίας και σύγχυσης χρειάζεται να μετράνε τα λόγια σου, να έχουν δηλαδή βάρος και κύρος, και σε περιόδους μιας μεγάλης ή μικρής πολιτικής και κοινωνικής νηνεμίας. Να μη σου χρειάζεται δηλαδή η αναμπουμπούλα για να υπάρξεις, όταν ο καθένας φαντάζεται πως δικαιούται να πει την κουβέντα του με το πρόσχημα ότι θέλει να συμβάλει στο γενικό καλό.

Το τι είδανε τα μάτια μας και το τι ακούσανε τα αυτιά μας το τελευταίο εικοσαήμερο θα χρειαζόταν να συγκεντρωθεί ώστε ο άπειρος αυτός αριθμός των ανθρώπων που με την ιδιότητα του πολιτικού άφριζε κυριολεκτικά σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις να μην τολμήσει να ξαναπαρουσιαστεί στη δημόσια ζωή της χώρας. Και δεν θα τολμούσε, όχι γιατί θα αποκτούσε συνείδηση της ανακολουθίας του, επειδή στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στις περιόδους που φώναζε και κατήγγελλε είχε γίνει άφαντος. Αλλά κυρίως γιατί θα γινόταν αντιληπτό από πολλούς ότι ένα μέρος της επιδείνωσης των πραγμάτων οφείλεται πάντοτε σε εκείνους που αποζούν και προπαντός ικανοποιούν τις φιλοδοξίες τους όταν το κλίμα μιας χώρας, όπως της δικής μας, γίνεται νοσηρό, πνιγηρό.

Πρόκειται στην κυριολεξία για τυφλοπόντικες, όμως κανείς δεν φαίνεται να σκέφτεται πως όταν σε αναγνωρίζουν μόνο και μόνο γιατί καταγγέλλεις τη λάσπη, με την ψευδή πρόθεση να την κάνεις να πάψει να υφίσταται, στην ουσία γέννημα και θρέμμα της λάσπης είσαι και εσύ ο ίδιος. Για να λυτρωθεί κάποιος από το σύμπλεγμα αν όλα αυτά που συμβαίνει να σκέφτεται είναι σωστά δεν έχει παρά να συλλογιστεί μόνο ένα πράγμα: τι θα είχαν απογίνει ή αν θα είχαν υπάρξει καν όλα αυτά τα άτομα που φωνάζουν, βρίζουν και δεν τους μέλλει ακόμα κι αν ο φούφουτος γινόταν πρωθυπουργός, σε περίπτωση που ζούσαμε σε μια χώρα όπως η Ελβετία, η Σουηδία ή η Νορβηγία.

Θα μπορούσε να υπάρξει στα χείλη τους ένας λόγος καίριος και ουσιαστικός, αν την πολιτική και κοινωνική ανωμαλία που σε τελευταία ανάλυση όλοι την απεύχονται την είχε αντικαταστήσει μια ήρεμη, συγκροτημένη ζωή που θα την ενδιέφερε μόνο να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο εσωτερικά; Με λίγα λόγια, αν θέλουμε πραγματικά κάτι να αλλάξει προς το καλύτερο πρέπει να καταγγέλλουμε με τη σειρά μας τους ανθρώπους που μας γίνονται εκκωφαντικά γνωστοί μόνο σε περιόδους πολιτικής ανωμαλίας. Επειδή δεν ζούμε δυστυχώς σε επαναστατική περίοδο της ιστορίας, ο θυμός και η οργή γίνονται κάτι εξαιρετικά ύποπτο όταν συνιστούν τα μοναδικά διαπιστευτήρια ενός ανθρώπου – και πολύ περισσότερο ενός πολιτικού.