Σαπουνοπέριασέ με, μάνα μ’

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, χαίρετε.

Μήπως ξέρετε εσείς που ο νους σας κατεβάζει σε ποια χώρα του πλανήτη ένας Πρωθυπουργός που δεν τον θέλει πια ο λαός, δεν τον θέλει πια το κόμμα του, δεν τον θέλει κανένας ξένος ή ντόπιος με όσα έχει κάνει, βγαίνει με ένα μισοκακόμοιρο ύφος υποτίθεται για να ανακοινώσει την παραίτησή του και το όνομα του νέου πρωθυπουργού και αρχίζει κάτι ψυχοπονιάρικα, κάτι σοροπιασμένα, κάτι ροζ, βαθύ ροζ για να καταλήξει ούτε να παραιτηθεί ούτε να μας πει το όνομα στο διάγγελμά του;

Σε ποια χώρα δουλεύουν τον κοσμάκη λέγοντάς του κάτι σαν «σε κάθε ταξίδι τη σημαία της Ελλάδας την κουβαλάω στην καρδιά μου» και «ας κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, χωρίς μίσος» κι έπειτα σ’ αφήνει σύξυλο με τη σαπουνόπερα αγκαλιά;

Χάθηκε και η ντροπή.

Αναγνώστης σου πάντα, Χρήστος Μανδράκης, Κρήτη

Διαλέγετε και παίρνετε, αγαπητέ Χρήστο. Θέλετε Γιάννη Κούτρα σε Μικρούτσικο – Σούση και «Μαζί σου άρχισα με νέα δεδομένα / Ολα προκάτ και όλα σκηνοθετημένα / Μια σαπουνόπερα που πάντοτε μ’ αφήνει / σ’ αμφιβολία – κι ας γνωρίζω τι θα γίνει» ή μήπως προτιμάτε Πέγκυ Ζήνα σε Γιατρά – Χρυσοβέργη και «Ομορφος κόσμος ηθικός / αγγελικά πλασμένος / με μια σταγόνα πλένεται / και πίνει ο καημένος» για να έχει και σάουντρακ η σαπουνόπερα;