[Ανορθόδοξα] Το κυνήγι του θησαυρού

Μια επιχείρηση που λειτουργεί μόνο για να ξεπληρώσει τα χρέη της είναι μια επιχείρηση που δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ακόμη κι αν συνεχίζουν να τη δανείζουν, ακόμη κι αν συνεχίζει να φορτώνεται χρέη για να ξεπληρώσει χρέη. Δεν χρειάζεται να είσαι γίγας της οικονομικής σκέψης για να το καταλάβεις αυτό. Φτάνει η κοινή λογική.

Θα μου πείτε η χώρα δεν είναι επιχείρηση. Μια επιχείρηση που πέφτει έξω καταθέτει τα βιβλία της και κλείνει, η χώρα όμως δεν μπορεί να κλείσει – όσο κι αν η Ιστορία μπορεί να καταθέσει σοβαρές απόψεις περί του αντιθέτου.

Και η Ελλάδα του 2011 μοιάζει με χώρα που έχει χάσει τον λόγο της ύπαρξής της ή, για να ακριβολογούμε, την προοπτική της, αν υποθέσουμε πως η αντοχή των συνεκτικών ιστών μιας κοινωνίας εξαρτάται από τη δύναμη της προοπτικής της. Το 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατάφερε να ανασυγκροτήσει τα ερείπια του κατεστραμμένου από τη χούντα κράτους με κινητήριο δύναμη τη δημοκρατία και την ευρωπαϊκή προοπτική. Το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου έφερε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία με κινητήριο δύναμη την κοινωνική δικαιοσύνη, την προοπτική ένταξης στα κέντρα αποφάσεων όλων αυτών των στρωμάτων που το κράτος της Δεξιάς είχε αποκλείσει μετά τον εμφύλιο.

Εκ των υστέρων βέβαια μπορείς να πεις πως η μηχανή δεν λειτούργησε καλά, πως ο μύθος δεν ήταν καλοδουλεμένος και γι’ αυτό η Ελλάδα κατέληξε να μπει στον 21ο αιώνα σαν ένα τεράστιο νυχτερινό κέντρο που δούλευε νυχθημερόν για να παράγει θόρυβο. Οι κοινωνικές αξίες που επικράτησαν ήταν το πρώτο τραπέζι πίστα, το πιο ακριβό αυτοκίνητο – και το πρότυπο της επιτυχίας ήταν αυτός που ξόδευε χρήματα χωρίς κανείς να ξέρει πού τα βρήκε.

Ωστόσο, ο μύθος ήταν μύθος. Και καμιά κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς συλλογικούς μύθους, χωρίς κοινή προοπτική, χωρίς κοινό λόγο πάνω στον οποίο θα στηριχτεί ο περίφημος «δημοκρατικός διάλογος» – άλλο προϊόν ξυλογλυπτικής κι αυτό. Και αυτό είναι που μας λείπει σήμερα, το μεγάλο συλλογικό μας έλλειμμα.

Αυτές τις σκέψεις έκανα αυτές τις μέρες παρακολουθώντας το σποτ για τα πεπραγμένα του δωδεκαμήνου. Οταν είσαι άνεργος δεν σε ενδιαφέρει ποσώς αν η μείωση του ελλείμματος παίζει πρωταθλητισμό. Εκείνο που σε ενδιαφέρει είναι σε ποια Ελλάδα θα ζήσεις τα επόμενα χρόνια για να αντέξεις το βάρος που κουβαλάς στις πλάτες σου.

Και αυτές τις σκέψεις έκανα ακούγοντας τον κ. Πεταλωτή, τον κ. Γερουλάνο, τον κ. Λυκουρέντζο να μιλούν με τόση τρυφερότητα για το κίνημα των «Αγανακτισμένων». Για να μη μιλήσω για τον συνήθη και πάντοτε αντάξιο του εαυτού του κ. Λαφαζάνη.

Η ελληνική κοινωνία δεν χρειάζεται τη συμπάθεια των πολιτικών της. Χρειάζεται αντιθέτως την πολιτική τους, αν εννοείται υπάρχει κάπου και  μας την κρύβουν λες και παίζουμε όλοι μαζί κυνήγι θησαυρού.