[Ανορθόδοξα] Ο ανευθυνοϋπεύθυνος κι ο Κουροπάτκιν

Ας είμεθα ρεαλιστές, που έλεγαν και οι παλαιότεροι. Οσο ρεαλιστής ήταν κι εκείνος ο καφενόβιος που μας κληροδότησε το μνημειώδες «δεξιότερα Κουροπάτκιν» – ή και «αριστερότερα», δεν έχει δα και τόση σημασία.

Από την ημέρα που μπήκε η Ελλάδα στην Ευρώπη πολιτεύθηκε ως ο «καφενόβιος» της παρέας. Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ. Δεν εννοώ πως δεν δουλέψαμε, γιατί πολλοί από μας δούλεψαν σκληρά αυτά τα χρόνια. Δεν αναφέρομαι καν στον τρόπο με τον οποίο απορροφούσαμε τα Μεσογειακά Προγράμματα, τα «πακέτα» και τα λοιπά δισεκατομμύρια. Αυτά είναι γνωστά και τώρα πια είναι αργά για να πενθούμε στο κενοτάφιο μιας περιουσίας που χάθηκε και αν την είχαμε τώρα τι ωραία που θα ‘μασταν κι άλλα παρόμοια.

Αναφέρομαι στην πολιτική και τους πολιτικούς μας. Η Ευρώπη, και δη ο περίφημος γαλλογερμανικός άξονας, ήταν ο σταθερός πόλος αναφοράς για μια πολιτική τάξη, σαν την δική μας, που έπασχε από χρόνια ατροφία προσανατολισμού. Στις συγκεντρώσεις των Βρυξελλών ψηφίζαμε για την καμπύλη των αγγουριών ή για το μήκος του προφυλακτικού χωρίς να δημιουργούμε προβλήματα. Στα μεγάλα ζητήματα συμπεριφερθήκαμε με σεβασμό απέναντι στους κανόνες του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Δεχθήκαμε ασμένως τις επιταγές του Μάαστριχτ, της Λισαβώνας, ακόμη και το σχέδιο του ευρωπαϊκού συντάγματος εμείς, πρώτοι και καλύτεροι το περάσαμε χωρίς πολλά πολλά.

Και η αλήθεια είναι ότι δεν ζητούσαμε πολλά. Ανεβάζαμε τους τόνους για να ζητήσουμε πίσω τα Ελγίνεια και τους κατεβάζαμε όποτε η επίσημη Ευρώπη μάς διαβεβαίωνε πως δεν θα αποκαλέσει ποτέ Μακεδονία την ακατονόμαστη πρώην. Βάζαμε και κάνα βέτο όποτε το θέμα ήταν η Τουρκία, όμως κι εκεί η καθοδήγηση μας αντιμετώπιζε με κατανόηση και σχετική συμπάθεια, μια και αποδεικνύαμε για μια ακόμη φορά πως έχουμε εκπαιδευτεί τόσο καλά ώστε να μπορούμε να διαβάζουμε και τις κρυφές επιθυμίες της. Οταν σταματήσαμε να προβάλλουμε εμείς το βέτο άρχισε να το προβάλλει εκείνη.

Ωσπου ήρθε εκείνη η μέρα που η Ευρώπη άρχισε να παθαίνει κρίσεις. Η καθοδήγηση δεν ξέρει τι οδηγίες να δώσει στη βάση, άλλα λέει ο ένας κι άλλα λέει ο άλλος, μέσα στον πανικό κάποιοι ζητούν ομοσπονδία, άλλοι οικονομική διακυβέρνηση, άλλοι χαμογελούν σαρδόνια και γενικά η κατάσταση θυμίζει τρωκτικό που έχασε το αζιμούθιό του. Δεν ξέρει πώς να πάει στον Βορρά γιατί κοντεύει να του φύγει μέσα από τα χέρια του ο Νότος. Οπου και μες στον πανικό ο καφενόβιος της παρέας τα έχει χάσει.

Και μη έχοντας τι να πει ο ανευθυνοϋπεύθυνος, για να σώσει τη χάρη του, αποφασίζει να κάνει δημοψήφισμα, ελπίζοντας πως μες στον πανικό του θα μηδενίσει τον χρόνο και θα γυρίσει τριάντα χρόνια πίσω για να τα πάρει όλα από την αρχή. Αλήθεια ποια Ευρώπη θα αρνηθούμε και σε ποια Ευρώπη θα συγκατανεύσουμε, αν ποτέ φτάσουμε ώς εκεί; Λεπτομέρειες θα μου πείτε. Στη δημοκρατία δεν έχει σημασία τι ψηφίζεις, σημασία έχει να ψηφίζεις.