[Εναλλακτικά] Τζουράσικ Παρκ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ θα πάμε στη δραχμή. Αν ζήσουμε μια νέα εθνική καταστροφή, τότε θα είναι πολλοί που θα έχουν βάλει το χεράκι τους.

Παρακολουθεί κανείς – όχι χωρίς δέος – τον πυρετό του πεζοδρομίου που έχει καταλάβει τη χώρα. Αλλά και τις απεργίες που έχουν στο τσεπάκι τα πάσης φύσεως συνδικάτα, συμπεριλαμβανομένων των δημοσιογράφων. Είναι προφανές ότι το μοντέλο της μεταπολίτευσης δεν είναι βιώσιμο. Να δανειστούμε δεν μπορούμε. Περιμένει κανείς σοβαρά ότι θα συνεχίσει να μας επιδοτεί ο γερμανός φορολογούμενος;

Παρ’ όλα αυτά, παρακολουθούμε έναν διαγωνισμό μηδενισμού. Ουδείς θέλει να κάτσει στο τραπέζι και να συζητήσει μειώσεις που να εξυπηρετούν μια εθνική στρατηγική εξόδου από την κρίση. Ολοι θέλουν να πληρώσει ο διπλανός. Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση θα ενεργοποιούσε τον κοινωνικό αυτοματισμό, φέρνοντας τη μια κοινωνική ομάδα κόντρα στην άλλη, ώστε να βγει η ίδια από τη δύσκολη θέση. Δεν χρειάστηκε. Οι κοινωνικές ομάδες ενεργοποιούνται από μόνες τους, καθώς η μία προσπαθεί να εκβιάσει ένα καλύτερο «ντιλ» εις βάρος της άλλης. Από τα σκουπίδια ως τα ταξί κι από τα μέσα μεταφοράς ως τους τελωνειακούς, το θύμα είναι η ευρύτερη κοινωνία.

QQQ

ΣΤΟ ΔΑΡΒΙΝΙΚΟ Τζουράσικ Παρκ επιβιώνει ο ισχυρότερος. Στο ελληνικό Τζουράσικ Παρκ θα επιβιώσουμε όλοι ή θα εκλείψουμε ως χώρα της ευρωζώνης. Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν. Ακόμη χειρότερα: ουδείς έχει ρεφλέξ αντίστοιχο με αυτό των Γερμανών. Προ δεκαετίας, οι κοινωνικοί εταίροι της χώρας του Ρήνου ήρθαν σε συμφωνίες ώστε να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις που επέτρεψαν στη Γερμανία να μην καταλάβει από το 2008 και μετά τίποτε από την κρίση. Και να είναι ο χρηματοδότης της Ευρώπης αυτή τη στιγμή.

Στην Ελλάδα πέρα βρέχει. Ωστόσο, για να είμαστε δίκαιοι, δεν φταίνε μόνο τα συνδικάτα. Φταίει και η κυβέρνηση που δεν έχει σχέδιο, δεν λέει την αλήθεια, αντιμετωπίζει τα δημοσιονομικά με όρους άρπα κόλλα και προτιμά τις οριζόντιες περικοπές ή τους φόρους από τις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Διότι το θέμα δεν είναι τι θέλει η τρόικα – αλλά τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για τη χώρα μας.

QQQ

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ενώ στις διαδηλώσεις της Τετάρτης και της Πέμπτης είδαμε ότι τα πράγματα εξελίσσονται. Ή μάλλον παρακολουθήσαμε τον αυτοματισμό των πολιτικά ακραίων δυνάμεων. Κόκκινοι και μαύροι συγκρούστηκαν με πέτρες, κοντάρια, σφοδρότητα και μίσος στο Σύνταγμα. Οταν η πολιτική γίνεται με όρους πεζοδρομίου και ισχύει η λογική του Δαρβίνου, τότε αργά ή γρήγορα εμφανίζονται ακόμη πιο άγριοι παίκτες. Η επιστροφή στη δραχμή, εκτός από τις δυσάρεστες οικονομικές συνέπειες που θα έχει, θα απελευθερώσει και τις πιο σκοτεινές δυνάμεις της ελληνικής πολιτικής. Το ‘χουν σκεφτεί οι ιεροκήρυκες της αδιαλλαξίας;