«Αγωνίστηκα να βρω δουλειά, τα παιδιά μου θα έχουν την ίδια ευκαιρία;»

Η Ζωή μεγάλωσε με τη γιαγιά της στα Βρουβιανά του Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας και στα 17 της χρόνια ήρθε στην Αθήνα. Θυμάται που είχε πάρει με τη σειρά όλα τα καταστήματα της Λεωφόρου Μεσογείων και έψαχνε να βρει δουλειά. «Καλημέρα, έχετε δουλειά;», ρωτούσε. Μέχρι που κάποιος της απάντησε: «Δεν έχω δουλειά, αλλά αν είχα, σε εσένα θα την έδινα». «Η κουβέντα του μού έδωσε τόση δύναμη, που την ίδια κιόλας μέρα, έφτασα με τα πόδια σε ένα μικρό – για την εποχή – κατάστημα στην Ιπποκράτους. Επικαλούμενη προσωπικούς λόγους, ζήτησα να μιλήσω με τον ιδιοκτήτη, τον κ. Χόντο. Του ζήτησα δουλειά και μόλις κατάλαβε ότι την ήθελα πραγματικά, με προσέλαβε», λέει. Επειτα από αρκετά χρόνια δουλειάς στον ιδιωτικό τομέα, έμαθε για μια προκήρυξη. Μπήκε στο Δημόσιο.

Η ανησυχία της σήμερα είναι μία: «Εγώ τότε αγωνίστηκα και κατάφερα να βρω δουλειά. Τα παιδιά μου θα έχουν την ίδια ευκαιρία; Φοβάμαι πως όχι».