Το 4ο κουδούνι

Τον «Μέγα ιεροεξεταστή» – το 5ο κεφάλαιο των «Αδελφών Καραμάζοφ» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι – θα παρουσιάσει σε σκηνοθεσία του, ως μονόλογο, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (φωτογραφία) με το σχήμα «Συν Κάτι» που έχει δημιουργήσει και το οποίο φέτος θα στεγαστεί στο «Studio Κυψέλης» του Γιώργου Λιβανού. Τη σύνθεση και την δραματουργική επεξεργασία του κειμένου υπογράφει, πάνω στην κλασική μετάφραση του Αρη Αλεξάνδρου, η συγγραφέας και ηθοποιός Ματίνα Μόσχοβη. Η παράσταση θα παίζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο, περίπου απ’ το τέλος Νοεμβρίου.

Προηγουμένως, όμως – από τέλος Νοεμβρίου και κάθε Κυριακή -, θα παρουσιάζεται απ’ το θίασο στον ίδιο χώρο, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, ο μονόλογος της Ματίνας Μόσχοβη «Νουμηνία» με τον νέο ηθοποιό Κωσταντή Μπαρπούρη. Στην παράσταση, κι ο τραγουδιστής Ηλίας Κλωναρίδης ως ψάλτης.

Το «Συν Κάτι», πάντως, ανοίγει τη σεζόν στο «Studio Κυψέλης» με την επανάληψη της κωμωδίας «Σομόν σατέν» του Αλαν Μπολ, συμπαραγωγή του με την ομάδα «Almas», η οποία, σε σκηνοθεσία και πάλι Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, πρωτοπαρουσιάστηκε πέρσι τον Ιούνιο στον «Χώρο» της οδού Μεθώνης που δεν υπάρχει πια. Θα παίζεται από αύριο έως και 19 Νοεμβρίου κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

Τον «Μέγα ιεροεξεταστή» ως θεατρικό μονόλογο πρωτοείδαμε στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Πίτερ Μπρουκ και σε διασκευή Μαρί – Ελέν Ετιέν, απ’ τον Μπρους Μάγιερς τον Μάιο του 2007, στο θέατρο «Χορν», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Θέατρο πέρα από τα Ορια» της «Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας».

«Ελένη». Σκέτο. Το φετινό καινούργιο (;) – μεσημεριανάδικο αυτή τη φορά – της κ. Μενεγάκη. Κι αν εμείς, του ’60 οι εκδρομείς, αρχίσουμε εκείνη,

την κλασική πια ερώτηση των γυμνασιακών μας χρόνων, «ποια Ελένη;»;…

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Βρε, να ‘μαι Βολιώτης και να μην το ξέρω πως ο Βόλος έχει γίνει πια… Vollywood;

2ο Argo Film Festival στο εκεί «Αχίλλειον» των παιδικών μου χρόνων – διήμερο στο οποίο δεν κατάλαβα ακριβώς τι διαγωνιζόταν, μάλλον μικρού μήκους ερασιτεχνικές ψηφιακές ταινίες -, και μεγάλη, λέει, πρεμιέρα, και κόκκινο χαλί, και φλας, και κάμερες, και αυτοκίνητα αντίκες, και βράβευση «σημαντικών προσωπικοτήτων που έχουν παρουσιάσει αξιοσημείωτο έργο κι έχουν αλλάξει τη ροή του Ελληνικού Κινηματογράφου», λέει, με το «Vollywood Lifetime Achievement Award» αλλά και με αστέρι σε πεζόδρομο της πόλης, πεζόδρομο που φιλοδοξεί, λέει, να γίνει εντόπιο Walk of Fame, και, και… Μεγαλεία σας λέω!

Η «σημαντική προσωπικότητα που έχει παρουσιάσει αξιοσημείωτο έργο κι έχει αλλάξει τη ροή του Ελληνικού Κινηματογράφου» η οποία επελέγη να βραβευτεί φέτος ήταν η – συμπαθέστατη – Μάρθα Καραγιάννη (φωτογραφία δεξιά) – πέρσι ήταν ο Κώστας Βουτσάς. Και μεταξύ των καλεσμένων, Αλέξης Γεωργούλης, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Κώστας Σόμμερ, Αποστόλης Τότσικας, Ελένη Φουρέιρα – που δεν ξέρω ακριβώς τι είναι -, Χριστίνα Σάλτη – αυτήν, πάλι, συγγνώμη, αλλά δεν την είχα ξανακούσει – και κάτι άλλοι στις φωτογραφίες της ιστοσελίδας www.vollywood.gr, που δεν τους γνωρίζω καν.

Νιώθω, πάντως, πανευτυχής που μπορώ να λέω πια πως είμαι Vollywoodιώτης.

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή… Ή, έστω, ένα χαλί. Κόκκινο.

Τελικά δε θα ‘ναι ξυπόλητος ο ξενοπουλικός «Κόκκινος βράχος» της Ρούλας Πατεράκη όπως είχε περάσει απ’ το μυαλό μου βλέποντας τις πρώτες φωτογραφίες απ’ τις δοκιμές που έφτασαν απ’ το Εθνικό όπου η παράσταση ανεβαίνει αύριο εγκαινιάζοντας τη φετινή σεζόν του πρώτου μας κρατικού Θεάτρου. Ούτε άποψη σκηνοθετική είναι ούτε ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο καλλιτεχνικός διευθυντής, έκοψε, για λόγους λιτότητος, και τα παπούτσια απ’ τις παραστάσεις του… Απλώς στην πρώτη φωτογράφηση όντως δεν ήταν ακόμα όλα έτοιμα, οπότε και το ‘παιξαν «ξυπόλητο στυλ». Για του λόγου το αληθές, η δεύτερη, «παπουτσωμένη», φουρνιά από φωτογραφίες που μας έστειλε το γραφείο Τύπου – το οποίο καμιά επαπειλούμενη εφεδρεία δεν το βάζει κάτω.

Δηλαδή, τώρα, μετά το νέο Σχέδιο Μάρσαλ – του οποίου, όπως διάβασα, επέχει θέση το Μνημόνιο – να περιμένουμε και την UNRA;

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις, σκηνοθέτης εξαιρετικά ενδιαφέρων, κι η Μάρω Παπαδοπούλου, ηθοποιός, επίσης εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, το καλοκαίρι που μας πέρασε ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου όπως έγραφαν παλαιότερα. Και, ταυτόχρονα, βάφτισαν το γιο τους, τον Αλέξη. Οπότε ο Λιθουανός έγινε κι επίσημα δικός μας. Ευτυχισμένοι!

Στο έγκριτο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Αβάνας – στην Κούβα! – είχε προσκληθεί να συμμετάσχει η Ομάδα «Sforaris» με την εξαιρετική περσινή της παράσταση «Παραλογές» – ξεκίνησε απ’ το Φεστιβάλ Αθηνών 2010 και συνέχισε τον περασμένο χειμώνα στο «Bios» – σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού (φωτογραφία) που υπογράφει και τη σκηνική σύνθεση. Αλλαι, όμως, βουλαί ανθρώπων…

Πέντε μήνες αναζήτηση βοήθειας απ’ όλους τους κρατικούς φορείς που έχουν ως στόχο – τρομάρα τους! – την προώθηση καλλιτεχνών και παραστάσεων στο εξωτερικό – υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού κ.λπ. – αλλά οικονομική στήριξη για την αγορά των αεροπορικών εισιτηρίων των έξι συντελεστών δεν εξασφαλίστηκε. Γιοκ. Κι η συμμετοχή της Ελλάδας ακυρώθηκε. Ουδέν περαιτέρω σχόλιον…

Οι «Παραλογές», πάντως, θα επαναληφθούν στην Αθήνα σε ανανεωμένη εκδοχή, τα Δευτερότριτα από 14 Νοεμβρίου στο θέατρο «Πορεία». Οπου, από τέλος Ιανουαρίου και τις ίδιες μέρες, η Ομάδα θα παρουσιάσει και την καινούργια της δουλειά «Γιοι και κόρες»: μια παράσταση βασισμένη στις συνεντεύξεις που οι ηθοποιοί του θιάσου πήραν από εβδομήντα Ελληνες της τρίτης ηλικίας, οι οποίοι τους αφηγήθηκαν την ιστορία που σημάδεψε τη ζωή τους.

Η σκηνική σύνθεση κι η σκηνοθεσία, του Γιάννη Καλαβριανού.