«Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας…». Είναι μια γνωστή αποστροφή από ομιλία του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Βουλή το 1929.
Η φράση έκτοτε αποτυπώνει την ανάγκη του μέσου πολίτη να αισθάνεται εμπιστοσύνη στο σύστημα απονομής δικαιοσύνης.
Αλλά μια αλληλουχία γεγονότων και συμπεριφορών δεν του το επιτρέπουν.
Στη συνείδηση μέρους τουλάχιστον της κοινής γνώμης η Δικαιοσύνη αδυνατεί να ανταποκριθεί στον κρίσιμο ρόλο της.
Ας αναφέρουμε μόνο δύο περιστατικά των τελευταίων ημερών:
n Ενας ανακριτής επέτρεψε στον διαβόητο ποδοσφαιρικό παράγοντα να φυγοδικεί ακόμη.
n Η δικαστική γραφειοκρατία οδηγεί σε υποχρεωτική αποφυλάκιση πρόσωπα που φέρεται να έχουν εμπλοκή με την τρομοκρατία.
Είναι παραδείγματα υποθέσεων που ακυρώνουν την έννοια της ορθής απονομής δικαιοσύνης.
Στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα η ελληνική Δικαιοσύνη κινείται ακόμη με τον αραμπά. Ευθύνονται οι δικαστές;
Σε κάποιες περιπτώσεις, ασφαλώς.
Κυρίως όμως ευθύνεται η Πολιτεία, η οποία έχει την αρμοδιότητα να δημιουργήσει αξιόπιστο και λειτουργικό δικαστικό σύστημα.
Μέχρι σήμερα απέτυχε.
Παρά τις προσπάθειες τις οποίες κατέβαλαν κατά καιρούς αξιόλογοι πολιτικοί που θήτευσαν ως υπουργοί Δικαιοσύνης. Και παρά τις πιέσεις των ίδιων των συνδικαλιστικών οργανώσεων των δικαστών.
n Οι υποδομές των ελληνικών δικαστηρίων είναι προβληματικές και τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους οι δικαστές λειψά και ξεπερασμένα.
n Το φαινόμενο της καθυστέρησης στην καθαρογραφή των αποφάσεων δεν παραπέμπει σε ευρωπαϊκή χώρα.
n Οι δικαστές είναι συχνά επιφορτισμένοι με τεράστιο όγκο υποθέσεων, για τις οποίες δεν διαθέτουν την αναγκαία ειδίκευση.
Δυστυχώς, το πρόβλημα των συνθηκών λειτουργίας της Δικαιοσύνης έρχεται στη δημοσιότητα μόνο όταν δημιουργούνται ακραίες καταστάσεις.
Αλλά είναι διαρκές και επαναλαμβανόμενο.
Αυτές οι συνθήκες δεν τραυματίζουν μόνο το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών.
Λειτουργούν πλέον και ως τροχοπέδη στην προσπάθεια διάσωσης της χώρας.
Και από αυτή την άποψη η αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας της Δικαιοσύνης είναι εθνική προτεραιότητα.