Μέρες φθινοπώρου του ’11

Κι όμως, αυτός ο τόπος κάποτε ήταν παρηγοριά μου. Σε καιρούς άφατης φτώχειας και σ’ άλλους ακόμα χειρότερους με αξιωματικούς ανδρείκελα στη θέση προέδρων και αντιβασιλέων, καιρούς σκοτεινούς και αιμοβόρους, ακόμα και τότε έβρισκες έναν ίσκιο να σε δροσίσει. Ενα απάγκειο, να μη σε δέρνει ο βοριάς. Κάτι μικρές οάσεις στη μέση της ερήμου που ανέβλυζε κρύσταλλο το νερό. Σ’ ένα τραγούδι που έσκαγε χειροβομβίδα στον αττικό ουρανό, ανέφελο ακόμα από τοξίνες, Σε μια παρέα που έκανε το δρομολόγιο έρωτας – θάνατος – ζωή σε μία ώρα πτήσης απολύτως νυχτερινής, σ’ ένα χάδι που σού ‘κανε ο ήλιος στα μέσα του χειμώνα, σ’ ένα πεσμένο μάρμαρο που άνθιζε δίπλα στα αγριόχορτα και τις τσουκνίδες. Πού πήγαν τώρα που βραδιάζει όλα αυτά; Σε ποιο σεντούκι, σε ποιον υπέργειο τάφο τα ‘χουμε διπλοκλειδωμένα;

Ακούω τους πολιτικούς, σκουριασμένα ανθρωποειδή, να κρώζουν στις τηλεοράσεις και τα έδρανα. Μάτια πανικόβλητα κι όμως αχόρταγα κι αρπακτικά, άλλα πάλι με το ρίμελ της γουρουνιάς βαμμένα και λόγια, λόγια, λόγια. Ενα βουητό χωρίς νόημα ψυχή και βάρος. Πομφόλυγες που σκάνε στη λάσπη του δύσοσμου βάλτου.

Δεν θα γίνουμε Αργεντινή, απ’ τη μια. Δεν θα γίνουμε Ινδία, απ’ την άλλη. Μήπως να ξαναγίνουμε Ελλάδα; Μια ιδέα ρίχνω. Δεν το σκέφτεται κανείς. Πάλι μόνοι μας, απ’ τα ίδια μας τα σάλια πρέπει να φτιάξουμε το δικό μας το κουκούλι μπας και το σκουλήκι ξαναγίνει νύμφη κι ιπτάμενο λουλούδι η ψυχή.

Στο μεταξύ μας πήρανε χαμπάρι και μας δουλεύουν όλοι. Εξαλλοι οι πάντες με τον Παρθενώνα που βουλιάζει σ’ ένα γερμανικό περιοδικό. Λες και κει είναι το θέμα. Εδώ το Αγαλμα της Ελευθερίας (των Αμερικανών και μόνον) και ξεβράκωτο το έχουμε δει και με το μεσαίο δάχτυλο ολόρθο να ψάχνει τρύπα για να μπει και με τον πυρσό φαλλό. Δεν ξέρω να έκανε εκπομπή ο Λάρι Κινγκ κι αν του ιδρώσανε οι τιράντες με το θέμα. Εμείς εδώ το κάναμε εθνικό καημό. Απαιτούμε διπλωματικές εξηγήσεις.

Πολύ φθινόπωρο το φετινό. «Τρέχουν οι ειδήσεις σαν παραισθήσεις» που λέει και το τραγούδι που θέλουμε να ξεχάσουμε. Προχθές εν μέσω εκπομπής με κορυφαία την κυρία Μπακογιάννη, μετανοούσα Μαγδαληνή, έρχεται μια είδηση τελευταίας στιγμής. Οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της Γερμανίας γράφουν: «Ο Παπανδρέου φεύγει». Λυπήθηκα τον κύριο Λοβέρδο. Ενώ βρόντηξε κι άστραψε «κακοήθειες, κακοήθειες», έβλεπες στο μάτι του (ειδικά το αριστερό) τον μεγάλο τρόμο: λες ρε να είναι αλήθεια, και να το μάθω πάλι τελευταίος;

Πολύ φθινόπωρο. Γυρνάς και βλέπεις γύρω σου πρόσωπα αμήχανα βουβά με το σακάκι ριγμένο στους ώμους σχεδόν ακίνητα, μόνο το διάφραγμα αργανασαίνει, σημάδι ότι κάτι ζει ακόμα, μα δεν ελπίζει.

Κι όμως, αυτός ο τόπος κάποτε ήταν παρηγοριά μου. Στις δύσκολες και σκοτεινές στιγμές άνοιγα το βιβλίο κι έβλεπα σε κάθε του σελίδα τον ήλιο ν’ ανατέλλει:

Η Μαρία Νεφέλη λέει:

Οσο υπάρχουν Αχαιοί θα υπάρχει

μια ωραία Ελένη

Και ας είναι αλλού το χέρι αλλού ο λαιμός

Κάθε καιρός κι ο Τρωικός του πόλεμος

Μακριά μέσα στ’ απάτωτα βάθη του Αμνού

ο πόλεμος συνεχίζεται.