Φοίβη Αθηναίου

 Ο επιμένων ελληνικά… ταλαιπωρείται;

Αγαπητή Φοίβη.

Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν, εν μέσω οικονομικής κρίσης, να μας διακατέχει τέτοια ξενομανία με την κατανάλωση ξένων τροφίμων, πράγμα το οποίο φαίνεται από τις αθρόες εισαγωγές αγροτικών προϊόντων – πληρώνουμε 6,5 δισ. ετησίως – , ενώ υπάρχουν τα αντίστοιχα ελληνικά τα οποία είναι καλύτερης ποιότητας έναντι των ξενικών, λόγω κλίματος, εδάφους κ.λπ.

Ας κοιτάξουμε τα του οίκου μας και να καταναλώνουμε αυτά που παράγουμε, εισάγοντας μόνο τα απαραίτητα. Δεν είναι προτιμότερο να επιστρέψουμε στα ελληνικά παραδοσιακά τρόφιμα και κυρίως σ’ αυτά που συνιστούν τη μεσογειακή διατροφή; Παλιότερα την είχε προτείνει ως εθνική διατροφή ο μεγάλος οραματιστής και αείμνηστος πολιτικός Γιώργος Γεννηματάς. Επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι η μεσογειακή δίαιτα είναι η καλύτερη και πιο υγιεινή έναντι εκείνης των χωρών της Β. Ευρώπης και της Β. Αμερικής. Ο ΟΗΕ τη θεωρεί πρότυπο διατροφής και πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας, αφού συμβάλλει:

n Στην υγεία των πολιτών.

n Στη μακροζωία.

n Στην ευεξία.

Η μεσογειακή δίαιτα έχει ως βάση το ελαιόλαδο, τα λαχανικά, τα φρούτα, το ψωμί, τον οίνο και, εναλλακτικά, ψάρια, δημητριακά, όσπρια, λαδερά πιάτα, ξηρούς καρπούς. Θα ήθελα να επισημάνω επίσης ότι η πολυπλοκότητα της σημερινής παγκόσμιας διατροφής ενέχει διατροφικούς κινδύνους, όπως παρατηρήθηκε σε πρόσφατες εισαγωγές τροφίμων, επομένως χρειάζονται σύγχρονες υπηρεσίες ελέγχου για την προστασία της υγείας των πολιτών, που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.

Με πολλές ευχαριστίες, Νούμτας Χρήστος, χημικός

Ωραία τα λέμε και τα εκθειάζουμε, εν μέσω κρίσης, αγαπητέ Χρήστο, και πολύ καλά, πολύ νόστιμα, πολύ υγιεινά τα ελληνικά προϊόντα, τα όσπρια, τα ζυμαρικά, το λάδι, τα πατέ ελιάς, τα γάλατα, οι απαστερίωτες μπίρες, τα αναψυκτικά μαστίχας, τα ντόπια υπέροχα τυριά, και οι άλλες νοστιμιές, όμως υπάρχουν δύο αλλά: 1. Δεν μπορείς να τα βρεις πουθενά, παρά μόνον σε ψαγμένα μπακάλικα – παντοπωλεία, που ευτυχώς έχουν ξαναρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους σε κάποιες γειτονιές. 2. Δεν τα βρίσκει κάποιος όλα στα μεγάλα σούπερ μάρκετ, όπου δυστυχώς έχουμε συνηθίσει όλοι να πηγαίνουμε. Και όταν τα βρίσκει, συνήθως είναι «χτυπημένα στο κεφάλι», δηλαδή πολύ πιο ακριβά από τα πολυεθνικά ή τα ξένα αντίστοιχά τους. Φωτιά και λαύρα. Πάρτε για παράδειγμα τα πολύ καλά, κατά κοινήν ομολογία, ελληνικά κρασιά. Αν βρείτε έστω και τρία ελληνικά καλούτσικα κρασιά φτηνότερα από ανάλογα πολύ καλά ξένα π.χ., τα καλά γαλλικά, στα σούπερ μάρκετ, αλλά ακόμη και τις κάβες, μπορείτε να αναφωνήσετε: μιράκολο, μιράκολο! Καλό λοιπόν να μιλάμε για τα ελληνικά προϊόντα και να τα προτιμάμε, αλλά θα πρέπει – σε επίπεδο τιμής – να μας… προτιμούν κι αυτά. Οχι το ελληνικό γιαούρτι να είναι πολύ, μα πολύ, φθηνότερο στη Γερμανία!

Μαμελούκοι

και ελέφαντες

Αγαπητή Φοίβη.

Δεν σας γράφω για πολιτισμό με την στενή έννοια, αλλά με την ευρύτερη. Για τον πολιτισμό εκείνων που παίρνουν τις αποφάσεις για μας.

Με ποια λογική και με ποιον αληθινό πολιτισμό σκέφτηκαν οι του υπουργείου Οικονομικών αυτό το ανεκδιήγητο νέο μέτρο με τις αποδείξεις – τεκμήρια της ζωής μας ως τρόπο πάταξης της φοροδιαφυγής;

Αν δηλαδή κάποιος μέχρι σήμερα δήλωνε εισόδημα 6.000 ευρώ, θα δηλώσει μεγαλύτερο ξαφνικά; Και για ποιον λόγο ή με ποιον τρόπο θα τον «πείσουν»; Πάλι τόσα θα δηλώσει και με 3.000 (τα μισά δεν χρειάζονται;) σε αποδείξεις, καθάρισε. Οσο για τις καταθέσεις τους, όσοι έχουν το μαύρο χρήμα ξέρουν και να το κρύβουν. Ή να το κάνουν μασούρια. Ή να τα στέλνουν στην Ελβετία. Σάμπως τους φορολόγησε κανείς;

Αρα, ο φοροφυγάς θα παραμείνει φοροφυγάς. Και το μέτρο θα περιοριστεί και πάλι στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, που έχουν συγκεκριμένα και δηλωμένα εισοδήματα, που θα πρέπει να ξαμολυθούν να μαζεύουν αποδείξεις για να αποδείξουν πως δεν είναι ελέφαντες!

Ποιος έξυπνος τα σκέφτεται όλα αυτά; Και κυρίως ποιος παντελώς απολίτιστος Μαμελούκος; Γιατί αυτό δείχνει έλλειψη πολιτισμού.

Μαίρη Αναστασίου, ιδιωτική υπάλληλος

Και κοινής λογικής έλλειψη δείχνει, αγαπητή Μαίρη. Και κοινής λογικής και σκέψης, εν γένει. Και δεύτερου και τρίτου επιπέδου σκέψης.

Η χαρά του Μαμελούκου. Οσο για τις αποδείξεις του… ελέφαντα (συνταξιούχου ή μισθωτού), σας θυμίζω το άσμα του Νικόλα Ασιμου: «Αν ήμουν βάραθρο θα σώπαινα / Κι αν ήμουν μούμια θα γελούσα / Μα εγεννήθηκα ελέφαντας / Και μ’ αγαπάει μια βρωμούσα».