Θέλει αρετή και τόλμη η δυσκολία

Κάποιες κινήσεις ξεπερνούν τα όρια της στοιχειώδους ευπρέπειας και περνούν στη σφαίρα του εκ-πολιτισμού, ειδικά τέτοιες εποχές δύσκολες.

Οταν, φέρ’ ειπείν, εισπράττεις μόνο βασικό μισθό από τον κρατικό κορβανά – την ώρα που ο έλληνας φορολογούμενος μισθωτός και συνταξιούχος τα βγάζει δεν τα βγάζει πέρα – πάνω από 160.000, χώρια τα μύρια επιδόματα και χώρια οι 43.000 ευρώ ετησίως για τα κινητά σου… τηλεφωνήματα, είναι ζήτημα εκ-πολιτισμού να μην το παρακάνεις, βγάζοντας και τη γλώσσα σε όσους τα φέρνουν βόλτα δύσκολα με τόσα χαράτσια, λέγοντας «μαζί τα φάγαμε» (είναι, δεν είναι αλήθεια).

Οταν, φέρ’ ειπείν επίσης, έχεις σύζυγο «συνταξιούχο» της Ολυμπιακής που έχει εισπράξει από τον δημόσιο κορβανά ένα γερό εφάπαξ (ας όψονται οι νεοδημοκράτες φωστήρες και οι εκατοντάδες πιλότοι της Ολυμπιακής που τους έχουν ακόμη στην αργομισθία, με πακετάκια της τάξης έως και 14.000 ευρώ μηνιαίως!) και τη χώνεις από το παράθυρο σε θέση δημόσια σε υπουργείο για να πληρώνεται κι από πάνω, είναι ζήτημα εκ-πολιτισμού να μη βγάζεις τη γλώσσα βροντοφωνάζοντας «εννέα εκατομμύρια Ελληνες πληρώνουν ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους» (είναι, δεν είναι αλήθεια – και πάλι).

Οπως είναι και ζήτημα εκ-πολιτισμού, στα δύσκολα, να λες και την αλήθεια για τα πράγματα – και για την οικονομία. Οχι συνεχώς από ψέμα σε ψέμα, από απόκρυψη σε απόκρυψη και μετά μπραφ! την κατραπακιά στον κακομοίρη τον μισθωτό και τον συνταξιούχο, γιατί αυτούς έχεις πρόχειρους. Θέλει τόλμη, αλλά κυρίως αρετή και η δυσκολία.

Φοίβη