Το Μιλάνο αλλάζει τη σιλουέτα
Η τζαζ της δεκαετίας του ‘20, το κίνημα της Αρ Ντεκό, είναι το πρώτο κύμα της καλοκαιρινής μόδας που σηκώθηκε από τις πασαρέλες του Μιλάνου για το 2012
Η μόδα σαν να φοβάται να αντικρύσει τη θλιβερή πραγματικότητα της σύγχρονης κρίσης, ενεργοποιεί τη μνήμη της και πηγαίνει στο παρελθόν, σε μια αντίστοιχη συγκυρία, στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και γύρω από την εποχή του μεγάλου κραχ. Μια τέτοια ψυχολογική αντίδραση των σχεδιαστών στην κρίση έφερε στο Μιλάνο το στυλ των κοριτσιών φλάπερ. Δηλαδή τις νέες γυναίκες που τότε δοκίμαζαν την ελευθερία τους χορεύοντας τσάρλεστον, φορώντας φορέματα κάτω από το γόνατο με χαμηλή μέση και λεπτές τιράντες, και πολλά λεπτά κρόσσια. Μάλιστα οι φλάπερ κάπνιζαν πολύ, φλέρταραν περισσότερο και σκανδάλιζαν τους οικογενειάρχες. Στον χαρακτήρα αυτών των γυναικών το Μιλάνο βρήκε τις μούσες του. Και κάθε σχεδιαστής, ανάλογα με τις προτιμήσεις του και την ιστορία του οίκου που διευθύνει, δανείστηκε στοιχεία από την εποχή που γεννήθηκε η τζαζ μουσική και άνθησαν τα γραμμικά ασπρόμαυρα μοτίβα του ντιζάιν κινήματος της Αρ Ντεκό. Οπως η Φρίντα Τζιανίνι στον οίκο Gucci με τα μακρόταλα φορέματα και τα ιδιαίτερα βραδινά ρούχα.
Το αποτέλεσμα ήταν η Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου για το ερχόμενο καλοκαίρι να τιμά το ντύσιμο για ξεχωριστές περιστάσεις με ρούχα που θυμίζουν κοστούμια ταινιών ή θεατρικών ρόλων, παρά κομμάτια που απηχούν τη σύγχρονη πραγματικότητα της γυναίκας που ζει στον ρυθμό και τις ανάγκες του 2012. Φυγή από την πραγματικότητα, λοιπόν, επιδίωξαν οι εγκαταστημένοι στο Μιλάνο σχεδιαστές και με λίγες φωτεινές, λευκές και δυναμικές εξαιρέσεις λευκού χρώματος (Fendi), βαμβακερής ποπλίνας (Jil Sander), βαμβακερού ζέρσεϊ σε χρώματα της άμμου και του γαλάζιου ουρανού (Max Mara) καταπιάστηκαν με την υψηλή χειροτεχνία.
Η μόνη που τράβηξε διαχωριστική γραμμή ήταν η Μιούτσια Πράντα με τη συλλογή της εμπνευσμένη από αυτοκίνητα Κάντιλακ του ’59. Πρόθεσή της ήταν να βγάλει όπως δήλωσε τη γλυκιά πλευρά της γυναικείας ύπαρξης που μαζί με τα σπορ αεροδυναμικά αυτοκίνητα είναι η μεγάλη αδυναμία των Ιταλών ανδρών. Μάλιστα αν παρατηρήσεις τη συλλογή της από ελαφριά μεταξωτά φορέματα και φούστες σολέιγ συνδυασμένα με δερμάτινα τζάκετ παστέλ αποχρώσεων σε σχέδια που αγαπούσαν οι τέντι μπόι των 50s αρχίζεις να μπαίνεις στο νόημα της «γλύκας». Και αν κοιτάξεις τα παπούτσια Prada με τα τακούνια που καταλήγουν στα μυτερά πίσω φώτα της Κάντιλακ αντιλαμβάνεσαι το υπόγειο σχόλιο που κάνει η Μιούτσια προς τον πρωθυπουργό της χώρας της Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο οποίος βρυχάται για τις ερωτικές του επιδόσεις με νεώτερες γυναίκες.