Οτι η Ελλάδα τελεί υπό ασφυκτική παρακολούθηση των δανειστών και των εταίρων της είναι γνωστό και πανθομολογούμενο. Οτι αυτή η παρακολούθηση επικεντρώνεται στον ρυθμό υλοποίησης συγκεκριμένων αποφάσεων, δεν είναι μυστικό για κανέναν.
Και ότι μια κυβέρνηση που αναγκάζεται να δράσει κάτω από αυτές τις συνθήκες, το πρώτο που πρέπει να αποφύγει είναι η δημιουργία εντυπώσεων για ακινησία των σχεδιασμών της, είναι αυτονόητο.
Και όμως, αυτήν την εντύπωση της ακινησίας δίνει ακόμη και διά γυμνού οφθαλμού η εφαρμογή του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.
Αφού χάθηκε χρόνος μέχρι να υπερνικηθούν διάφορες αγκυλώσεις στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης, διαμορφώθηκε σε συνεργασία με την τρόικα μια λίστα ακινήτων, επιχειρήσεων και οργανισμών που θα διατεθούν σε ιδιώτες.
Εχουν παρέλθει σχεδόν τρεις μήνες έκτοτε και τα χρονοδιαγράμματα για καθεμία από αυτές τις δραστηριότητες παρουσιάζουν μηδενική εξέλιξη.
Οσοι παρακολουθούν την πορεία υλοποίησης αυτών των σχεδιασμών μένουν άφωνοι όταν διαπιστώνουν ότι δεν σημειώνεται καμία πρόοδος.
Δεν υπάρχει βαρύτερη μομφή για μια χώρα που δεν έχει άλλη επιλογή από τη συμμόρφωση σε όσα έχει συμφωνήσει.
Αυτή η εντύπωση κινδυνεύει να παγιωθεί αν δεν υπάρξουν άμεσες παρεμβάσεις για να «ξεκολλήσουν» έστω οι πιο εύκολες και εφικτές ιδιωτικοποιήσεις.
Οι επιφυλάξεις που διατυπώνονται για τη συγκυρία και τη χαμηλή τιμολόγηση της αξίας ακίνητων ή επιχειρήσεων δεν έχουν θέση, από τη στιγμή που κινδυνεύει ολόκληρο το πρόγραμμα με ακύρωση.
Πιο απλά: υπάρχει άμεση ανάγκη να υλοποιηθεί έστω και μια σημαντική ιδιωτικοποίηση.
Από μια και μόνο αποκρατικοποίηση θα μπορούσαν να καλυφθούν οι περικοπές που έγιναν με τα τελευταία μέτρα στις συντάξεις.
Κυρίως όμως πρέπει να δοθεί σε όσους έχουν στον μεγεθυντικό φακό την ελληνική οικονομία – από τους δανειστές και τους εταίρους ώς τους επενδυτές και τους οίκους αξιολόγησης – το μήνυμα ότι κάτι κινείται.
Η αδράνεια στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων είναι επικίνδυνη.
Διότι μπορεί να εκληφθεί ως σήμα κατατεθέν της χώρας και να επισύρει τις ανάλογες συνέπειες.