Ο «Παράδεισος» μπορεί να περιμένει

Το κόλπο είναι πολύ συνηθισμένο – εσχάτως – στη δισκογραφία της λεγόμενης «κλασικής μουσικής», που όσο πάει διευρύνει και περισσότερο τους ορίζοντές της όσο να αγκαλιάσει ό,τι – μα… ό,τι – μπορεί να πουλήσει CD.

Ποιο κόλπο; Ενα νόστιμο νεανικό μουτράκι, μια ολίγον ονειρική φωνή (σε αντίστιξη προς τις σκληρές εποχές που διανύουμε), ένα καλό στάιλινγκ, μια κάποια – μικρή – έκπληξη στο περιεχόμενο, μια κάποια – μικρή – έκπτωση στα ακούσματα. Και εγένετο «ευπώλητο CD».

Η νεοζηλανδέζα σοπράνο με το μάλλον παράξενο όνομα Χέιλι Γουστένρα το ξέρει πολύ καλά το κόλπο. Στα 24 της, παρακαλώ. Αυτό την έχει κρατήσει δέκα χρόνια τώρα στο «κλασικό» – light – στερέωμα και της έχει αποδώσει πέντε άλμπουμ, με τελευταίο ένα μάλλον παράξενο αφιέρωμα στον δύσκολο – σαν άνθρωπο – και εξαιρετικά δημοφιλή συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής (και πολλών επιτυχιών) Ενιο Μορικόνε.

Στο νέο άλμπουμ της «Paradiso» (Decca) το παράξενο, που λέγαμε παραπάνω, είναι πως στις πολυαγαπημένες κινηματογραφικές επιτυχίες του Μορικόνε, όπως τα θέματα από την «Αποστολή» με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο, τη «Μαλένα» με τη Μόνικα Μπελούτσι και, βεβαίως, το βραβευμένο «Σινεμά ο παράδεισος» του Τζουζέπε Τορνατόρε με τον Φιλίπ Νουαρέ, η Χέιλι πήρε άδεια από τον – δύσκολο, όπως είπαμε – συνθέτη να γράψει αγγλικούς στίχους. Και εγένοντο… ονειρικά, «παραδείσια» τραγούδια.

Ενα είδος που ευδοκιμεί και βρίσκει θέση – αντίθετα, φερ’ ειπείν, με τις νέες ηχογραφήσεις όλων των Συμφωνιών του Μπετόβεν από έναν Πλέτνεφ ή έναν Γκεργκίεφ – σε κανάλια που πλασάρουν «κλασικά ακούσματα». Ακούσματα που συχνά ισορροπούν μεταξύ γλυκερού και αρκούντως προσεγμένου και που η Χέιλι τα υπηρετεί, αν μη τι άλλο, με συνέπεια, στα χρόνια που η δισκογραφία έχει πάρει την κάτω βόλτα – οριστικά. Κι όποιος αντέξει…