Κάποιο λάκκο έχει η φάβα

Παράγινε πια το κακό. Παραμπήκανε μέσα στα σπίτια μας κι ο Ομπάμα, κι η Μέρκελ, κι ο Σαρκοζί, κι ο Παπανδρέου, κι ο Βενιζέλος, κι ο Σαμαράς, κι η Διαμαντοπούλου, όλοι τους. «Ασπρισε» ο ένας, «αδυνάτισε» ο άλλος, «έρεψε» ο τρίτος, «παίρνει ψυχοφάρμακα» ο τέταρτος. Μαζί με τις δραστηριότητές τους και τις αποφάσεις τους, στον ίδιο βαθμό, αν όχι σε μεγαλύτερο, συζητάμε το κόστος που υπάρχει στην προσωπική τους ζωή και στην εμφάνισή τους, από τους κόμπους – για να μη γράψουμε τους γόρδιους δεσμούς – της εγχώριας ή παγκόσμιας πολιτικής συγκυρίας.

Χωρίς να καταλαβαίνουμε πως έμμεσα ή άμεσα, συνειδητά ή ασύνειδα, αποτελούν και το καλύτερο ελαφρυντικό για ενέργειές τους που, όπως και να το κάνουμε, όση κατανόηση κι αν δείξει κανείς, δεν αθωώνονται. Δεν είναι πρόσωπα του σπιτιού μας οι πολιτικοί, δεν αντιγνωμούμε με τον πατέρα μας, με τον αδελφό μας, με τη γυναίκα μας ή τη συμπεθέρα μας. Οταν μεταβάλλονται σε πρόσωπα του σπιτιού μας, λόγω του κουτσομπολιού, γιατί προσφέρονται γι’ αυτό όπως οι ηθοποιοί, η πολιτική ζωή του τόπου, αλλά και παγκόσμια, θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Οταν ακόμα κι ο πιο αθώος άνθρωπος του κόσμου – που δεν είναι βέβαια ο πολιτικός – ξέρει πως στον ίδιο βαθμό που θα ελεγχθεί για το χρώμα των μαλλιών του θα ελεγχθεί και για τις αποφάσεις του, θα οργανωθεί με έναν τρόπο που τα πολύ σοβαρά πολιτικά του λάθη να θεωρηθούν ως μια πολύ ανθρώπινή του αδυναμία – όπως θα μπορούσε να συμβεί με οποιονδήποτε άλλον μη πολιτικό.

Δεν εννοεί κανείς πως είναι ξένα σώματα οι πολιτικοί και θα σιάξουν τα πράγματα αν τους γυρίσουμε την πλάτη. Κάθε άλλο μάλιστα. Αλλά αυτή η άνευ όρων παράδοση στη συνολική ύπαρξή τους κι ότι όταν ανθρωπίνως έχουν αδυναμίες ή τους κοστίζουν αυτά που περνάνε τόσο πολύ ώστε ν’ ασπρίζουν ή να αδυνατίζουν, θα μας κάνει όλους μας, ενώ θα έχουμε καταστραφεί, να νιώθουμε πως, αφού θρηνούνε μαζί μας, δεν υπήρξανε και τόσο υπεύθυνοι. Οσο τουλάχιστον θα καταλάβαινε κανείς, αν τους κρατούσε σε απόσταση και χωρίς βέβαια να τους βλέπει ως πρόσωπα μεσαιωνικά και σκοτεινά, ότι η εξοικείωση μαζί τους είναι μονόπλευρη κι όχι αμφίδρομη υπόθεση.

Αφού εμείς τους σκεφτόμαστε τους πολιτικούς ως συγκεκριμένες οντότητες ενώ οι ίδιοι μας σκέφτονται στην καλύτερη περίπτωση ως σύνολο και στη λιγότερο καλή – δεν γράφουμε στη χειρότερη – ως μάζα. Μπορείτε να φανταστείτε τι αναγνώριση ασυλίας και μεταφορά στο απυρόβλητο είναι για τον πολιτικό αυτή η ανισότατη αλληλοαναγνώριση!

Βέβαια, θ’ αντιτείνει, κανείς δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Τι να πει δηλαδή ο οιοσδήποτε υπουργός: Τι καλά που τα γράψανε ο Θανάσης Χειμωνάς, η Ρούλα Γεωργακοπούλου και ο Σταμάτης Φασουλής, αφού ακόμη και σε διακριτές περιπτώσεις ο πολιτικός αναγνωρίζει μια σύμπραξη από κριτές που δεν τον βοηθάνε στο έργο του. Ακριβώς γιατί η πολιτική εξουσία δεν αλλάζει, δεν βελτιώνεται, αλλά απλά αλλάζει πρόσωπο ή προσωπείο. Επειδή δεν μπορεί πια να υπάρξει με τη φοβέρα και το ανεξέλεγκτο στραπατσάρισμα, υποδύεται τη γλυκιά σε σχέση με τους ανθρώπους, που την διακρίνει επιπλέον η συναντίληψη για τα προβλήματα, αλλά δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.

Αλλιώς δεν θα είχαμε φτάσει στο σημείο να μιλάνε με τον ίδιο σχεδόν τρόπο όσοι πρόκειται να καταστραφούν εντελώς σε περίπτωση χρεοκοπίας, με όσους θα επιβιώσουν άνετα. Ας αναλογιστούμε πόσες φορές κρεμαστήκαμε από τα χείλη των πολιτικών, με την ψυχή στο στόμα, για να καταλάβουμε αν θα ξημερωθούμε ή αν θα πεινάσουμε, αν θα την σκαπουλάρουμε τον επόμενο χειμώνα ή θα πάμε διακοπές το επόμενο καλοκαίρι, χωρίς στο μεταξύ η αγωνία μας να έχει συμβάλει στο παραμικρό, ώστε ν’ αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Οπως ακριβώς δεν αλλάζει τίποτα στη ζωή ενός κλοσάρ που δεν γνωρίζει καν τα ονόματα των πολιτικών. Μήπως παρά την ενδελεχή και την τόσο καθημερινή και αδιάλειπτη συγκατοίκηση με τους πολιτικούς, στην ουσία είμαστε όλοι μας κλοσάρ;