[Στίγμα] Αλλο κακό να μη μας βρει το «κολασμένο δίμηνο»

Δεν έχω αμφιβολίες. Ούτε αυταπάτες. Μετά και τη χιλιοστή διαβεβαίωση που έδωσε ο Γιώργος στη Μέρκελ και στον Σαρκοζί ότι θα εφαρμοστεί απαρέγκλιτα το πρόγραμμα σωτηρίας της χώρας και ότι εγγυάται πως η Ελλάδα θα υλοποιήσει όλες τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι των δανειστών της, είμαι βέβαιος πως έτσι όπως εξελίσσεται το πράγμα με τη διαχείριση της κρίσης αδύνατον να τη γλιτώσει ο… πλανήτης! Θα τον διαλύσουμε. Το πιστεύω ακράδαντα αυτό. Κι αν είναι σωστές οι πληροφορίες μου, ότι διάφοροι πατριώτες έχουν «παρκάρει» τα ευρώ τους στη Σιγκαπούρη, στο Χονγκ Κονγκ, στην Κουάλα Λουμπούρ και στην Αυστραλία, και όχι στην «παραδοσιακή» Ελβετία η οποία αποδεικνύεται πολύ… μαρτυριάρα τελευταία, ο πλανήτης δεν σώζεται με τίποτε. Φιτίλια θα τον κάνουμε. Αφού προηγουμένως διαλύσουμε την ευρωζώνη…

Αφαίμαξη

της οικογένειας

Εν τω μεταξύ, δεν μπορούμε παρά να βγάλουμε το καπέλο στην κυβέρνηση για τις άοκνες προσπάθειες που καταβάλλει να διαλύσει και την ελληνική κοινωνία, αφαιμάσσοντας τα τελευταία ευρώ που μπορεί να διαθέτει μια ελληνική οικογένεια την οποία ο Γιώργος (όπως είπε στη Θεσσαλονίκη) επιθυμεί να την καταστήσει όσο πιο ασφαλή γίνεται. Στο πλαίσιο αυτό, της παροχής ασφάλειας δηλαδή στην ελληνική οικογένεια, η κυβέρνηση έλαβε ένα ακόμη μέτρο, αυτό του τέλους (χαράτσι επί το τουρκικότερον) στα ακίνητα. Και ιδού πώς το επιτυγχάνει: την Κυριακή, ανακοίνωσε ότι ο φόρος θα είναι 10 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο• την Τετάρτη, στη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, ο Βενιζέλος ενημέρωσε τους συναδέλφους του ότι θα αυξήσει κάπως τον φόρο. «Πόσο;» τον ρώτησαν εκείνοι. «Στα 15 ευρώ ανά τ.μ.», τους ανακοίνωσε. Μια ώρα μετά τη συνεδρίαση, επισήμως ανακοινώθηκε ότι τελικά το 15 ευρώ ανά τ.μ. έγινε… 16 ευρώ ανά τ.μ. Σχόλια; Κανένα. Τι σχόλια να κάνεις; Τα λένε όλα όσα προανέφερα.

Η μπαρούφα

της εφεδρείας

Πάντως, αν κάτι με τρελαίνει μ’ αυτή την κυβέρνηση είναι η… ταχύτητα με την οποία παίρνει μέτρα. Βασικά που παίρνει «μέτρα» για όλους μας. Πάρτε παράδειγμα την εργασιακή εφεδρεία: είχε πει μια μπαρούφα ο Σαμαράς πριν από μερικούς μήνες, και αντιμετωπίστηκε με τον τρόπο που έπρεπε: ως μπαρούφα. Ούτε που το συζητούσε η κυβέρνηση – τι φρούτο είναι αυτό, να κάθεται κάποιος και να τον πληρώνεις, και ύστερα από ένα διάστημα να τον επαναξιολογείς, λέμε τώρα, και να τον προσλαμβάνεις εκ νέου; Ξαφνικά, από το πουθενά, άνοιξαν οι ουρανοί κι αρχίσαμε να βομβαρδιζόμαστε με ιδέες εργασιακής εφεδρείας. Είναι η λύση, σου λέει, για τον υπέρογκο δημόσιο τομέα. Ώς τη Δευτέρα μάλιστα 151 φορείς του Δημοσίου πρέπει να στείλουν καταστάσεις και ονόματα υποψηφίων «εφέδρων». Μάλιστα, εργασιακή εφεδρεία λέγεται το καινούργιο φρούτο, κι αυτό που έχω να πω εγώ είναι άλλο κακό να μη μας βρει.

Παριστάνουν

τον Βαλβέρδε…

Εύκολο; Δεν νομίζω. Διότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, στο «κολασμένο δίμηνο» Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου, που λέει και ο Βενιζέλος, θα δουν πολλά τα μάτια μας και θα αισθανθούν ακόμη περισσότερα οι ζωές μας. Οσο μάλιστα αυξάνουν οι πιέσεις από το εξωτερικό, και η κυβέρνηση, μη μπορώντας να κάνει κάτι διαφορετικό για να αλλάξει την κατάσταση, θα λέει συνεχώς «ναι σε όλα», φοβάμαι ότι σε λίγο η εργασιακή εφεδρεία θα φαντάζει κάτι… εξωτικό, σαν διακοπές επ’ αμοιβή στις Μαλδίβες!

Κυβερνητικός παράγων μου έλεγε προχθές ότι «δυστυχώς» αυτό γίνεται επειδή οι στόχοι που τίθενται, ειδικά για τον περιορισμό των ελλειμμάτων και την αύξηση των εσόδων, βγαίνουν συνεχώς εκτός. Μάλιστα, αλλά κάποιος δεν πρέπει να αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία; Δεν μπορεί, κάποιος θα ευθύνεται. Μη το κάνουμε σαν τον Βαλβέρδε, που δικαιολόγησε την ήττα από τη Μαρσέιγ εντός έδρας, δηλώνοντας ότι «δεν ήταν έτοιμη η ομάδα». Δεν ήταν έτοιμη; Και τι τον νοιάζει τον γαύρο αυτό; Ο γαύρος νίκη ήθελε, έστω και με μισό γκολάκι…

Εγιναν 25.000

προσλήψεις;

Δεν ήταν έτοιμη η κυβέρνηση; Κακό του κεφαλιού της. Οι άνθρωποι που υποφέρουν, πάντως, είναι οι τελευταίοι που φταίνε – για το συγκεκριμένο, για τα υπόλοιπα τα έχουμε ξαναπεί: εγώ είμαι εραστής της θεωρίας της «συνευθύνης» και δεν αλλάζω με τίποτε. Από εκεί και πέρα, τουλάχιστον, μην προκαλούν τους ανθρώπους. Οταν ο άλλος έχει παιδί ή γυναίκα άνεργους στο σπίτι, και τα φέρνει βόλτα με ένα κουτσομισθό, τρελαίνεται να διαβάζει ότι το προηγούμενο διάστημα προσλήφθηκαν 25.000 άτομα στο Δημόσιο, όπως υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία. Ποιοι ήταν αυτοί, και γιατί προσλήφθηκαν; Ποιος τους προσέλαβε; Είναι ρουσφέτια; Είναι με ΑΣΕΠ; Ανανεώθηκε για κάποιον λόγο η σύμβασή τους; Ας απαντήσει κάποιος υπεύθυνα από την κυβέρνηση. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτός ο παχυδερμισμός που επιδεικνύεται – όχι τόσο έναντι της αντιπολίτευσης όσο, κυρίως, στους ανθρώπους που υποφέρουν, και τρελαίνονται με κάτι τέτοια.

Ετοιμάζουν κάλπες

για τον Νοέμβριο

Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει μέτρα, ο Γιώργος διαβεβαιώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι θα εφαρμοστεί το πρόγραμμα και ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω γιατί δεν τον ενδιαφέρει ούτε το προσωπικό του μέλλον ούτε το πολιτικό κόστος, αλλά…

Αλλά μερικοί διακινούν κιόλας ημερομηνίες εκλογών, πριν μάλιστα από το τέλος του χρόνου. Για την ακρίβεια με την ολοκλήρωση του… κολασμένου διμήνου. 13 ή 20 Νοεμβρίου είναι οι ημερομηνίες που διακινούνται, με το επιπρόσθετο στοιχείο ότι αυτές θα γίνουν κοινή συναινέσει με τη Νέα Δημοκρατία, και πως προάγγελος αυτής της συμφωνίας είναι ότι η ΝΔ δέχτηκε να ψηφιστεί νωρίτερα, μέσα στον Οκτώβριο, ο προϋπολογισμός του 2012. Λες;

Τι έκανε  η Δικαιοσύνη  για τα πλαστά  εισιτήρια;
Με βρήκε στη Θεσσαλονίκη ο πρώην υπουργός Μεταφορών Δημήτρης Ρέππας και μου δήλωσε ότι ο ίδιος δεν φέρει κάποια ευθύνη για το πολύκροτο σκάνδαλο με τα πλαστά εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών (που κατά έναν περίεργο τρόπο… αγγίζει και τα σχολικά βιβλία). Οτι έκανε το αυτονόητο, το παρέπεμψε τον Μάιο του 2010 στην προϊσταμένη της Εισαγγελίας Ελένη Ράικου αλλά έκτοτε αγνοεί τη συνέχεια. Μάλιστα. Και η Δικαιοσύνη, τι έκανε για το τεράστιο αυτό σκάνδαλο; Ασχολήθηκε; Και πώς; Στο επίπεδο μιας προανάκρισης, η οποία συνήθως δεν καταλήγει πουθενά; Κι όμως, αυτό το σκάνδαλο θα έπρεπε να φτάσει στις αίθουσες των δικαστηρίων για να μάθει επιτέλους κι ο κόσμος τι βρίσκεται πίσω από κάποιους που κάνουν τους τιμητές των πάντων.