[Ορθόδοξα] Η λατρεία της βίας

Την προπερασμένη Παρασκευή. Στα Εξάρχεια. Ενας οργισμένος όχλος, οπλισμένος με καδρόνια, λοστούς και κράνη κυνηγά έναν τύπο για τον οποίο κάποιοι είπαν πως ήταν «πρεζέμπορας». Τον στριμώχνουν μέσα σε ένα μπαρ και τον χτυπούν μέχρι αναισθησίας. Η απόπειρα αυτή λιντσαρίσματος προστίθεται σε μια θλιβερή σειρά γεγονότων που έχουν συγκλονίσει (;) τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Οι επιθέσεις σε αλλοδαπούς (με έναν νεκρό) στον Αγιο Παντελεήμονα μετά τη δολοφονία του Mανώλη Καντάρη. Η άγρια επίθεση στον Κωστή Χατζηδάκη στην Πλατεία Συντάγματος. Το λιντσάρισμα (ο άνθρωπος πέθανε – γεγονός που πέρασε στα ψιλά και ξεχάστηκε αμέσως) ενός πορτοφολά στο Κέντρο της Θεσσαλονίκης πριν από κάνα – δυο χρόνια. Και η εν ψυχρώ δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Μαρφίν, τον Μάιο του 2010. Ναι, λιντσάρισμα κανονικότατο ήταν. Ολοι στέκονται στο ποιοι ήταν οι κουκουλοφόροι, αγνοώντας το παρευρισκόμενο πλήθος που τους αποθέωνε.

Ο νόμος του δικαστή Λιντς. Μια πρακτική εξαιρετικά δημοφιλής στις αρχές του περασμένου αιώνα στις ΗΠΑ που σήμερα όμως εφαρμόζεται μόνο σε αφρικανικές χώρες, στη νοτιοαμερικάνικη Περιφέρεια – άντε και στο πολύπαθο Αφγανιστάν.

Α, και στην πατρίδα μας!

Πολλοί έχουν έτοιμη την καραμέλα: «Ο άμοιρος ελληνικός λαός που έχει εξαθλιωθεί, που πεινάει, που είναι δικαίως οργισμένος» κ.λπ. κ.λπ. Ή πάλι: «Ναι αλλά και αυτοί (σ.σ.: τα θύματα) έκλεψαν, πουλούσαν ναρκωτικά, μπήκαν παράνομα στη χώρα, δούλευαν σε μέρα απεργίας» κ.λπ. κ.λπ. Εγώ έχω άλλη εξήγηση: πολλοί σ’ αυτή τη χώρα συχνά λειτουργούν σαν όχλος. Ετσι τους έμαθαν, έτσι τους επέτρεψαν. Και τώρα που η κάνουλα με το χρήμα στέρεψε, η καφρίλα βαράει κόκκινο…