[Ημουν κι εγώ εκεί] Οταν το πλήθος γίνεται έργο τέχνης

Καμιά φορά, οι εκδηλώσεις τέχνης είναι τόσο διασκεδαστικές επειδή γίνεσαι μέρος της διαδικασίας. Είτε πρόκειται για εγκαίνια καταξιωμένου καλλιτέχνη, είτε για ντεμπούτο ελπιδοφόρου δημιουργού, είτε για νέα δουλειά ανερχόμενου ονόματος, σημασία έχει το πλήθος. Αυτό το ανήσυχο, αγέλαστο, όμορφο, εκκεντρικό γένος των φίλων της τέχνης. Οι οποίοι με το ντύσιμό τους, τα γυαλιά τους, το χρώμα των μαλλιών τους και συνήθως τα περίεργα κοσμήματα και τα φετιχιστικά παπούτσια τους περιφέρονται γύρω από τα έργα και γίνονται προέκταση του εικαστικού γεγονότος. Με λίγα λόγια, το πλήθος από μόνο του γίνεται έργο τέχνης.

Ετσι και στην απονομή των βραβείων ΔΕΣΤΕ νέων καλλιτεχνών που έγινε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Γουλανδρή σημειώθηκε η παραπάνω ακολουθία. Κυρίες μιας κάποιας ηλικίας, με λινά λευκά κοστούμια, φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών και της Αρχιτεκτονικής με την απαραίτητη γενειάδα α λα Τσε – σύμβολο της νεανικής αμφισβήτησης – αλλά και δημιουργικοί γραφίστες με χτένισμα τεντιμπόη των ’50s, παντελόνια με γυρισμένα ρεβέρ και ξεχειλωμένο T-shirt, κοπέλες με μακριά κυματιστά μαλλιά και φορέματα vintage, μαυροντυμένες επιμελήτριες τέχνης, συνευρέθηκαν στον χώρο του νεοκλασικού αρχοντικού της Βασιλίσσης Σοφίας για λίγα λεπτά σύγχρονης ελληνικής τέχνης.

Για συμπαράσταση στους υποψήφιους του βραβείου που δίνει κάθε δύο χρόνια το Ιδρυμα ΔΕΣΤΕ σε έναν έλληνα καλλιτέχνη. Και για να μην ξεφεύγουμε από το θέμα της βραδιάς, το βραβείο κέρδισε με τη σκηνοθετημένη της πλατφόρμα πετρελαίου η Αναστασία Δούκα.

Η οποία έχει δουλέψει πάνω στην ανθρώπινη διαδικασία, στα μοντέλα αναμετάδοσης της πληροφορίας, εξερευνώντας αρχιτεκτονικά στοιχεία και γεωγραφικούς χάρτες, αρχαίους πολιτισμούς και σύγχρονα είδωλα. Πρωταγωνιστής της είναι ο τυχοδιώκτης που εργάζεται πυρετωδώς για να αντλήσει χρυσό από το εσωτερικό της Γης.

Η νέα του περιπέτεια, με τον τίτλο Lazy Suzan Not (2011), γύρω από την πλατφόρμα πετρελαίου την ανέδειξε νικήτρια του φετινού βραβείου.