«Ισως να έχουμε γίνει δούλοι…»

Ειλικρινά θεωρείτε εύκολο πράγμα την αλήθεια

κ. Παπαδημητρίου;

Ε.Π.: Εννοώ την αλήθεια που εξαρτάται από μένα, χωρίς όμως να είμαι σίγουρη πια ούτε γι’ αυτό. Είμαστε στο 2011 μ.Χ. και πίστευα ανέκαθεν – πράγμα που δεν το πιστεύω πια – ότι σε κάποιο συρτάρι του υπουργείου Ανάπτυξης ή του υπουργείου Οικονομικών θα μάθαινα, πατώντας ένα κουμπί, ποιο είναι το χρέος της Ελλάδας. Οποία πλάνη! Ισως να έχουμε γίνει δούλοι μιας τόσο πολύπλοκης ιστορίας που στρώθηκε ακριβώς για να μην μπορούμε να μάθουμε ακόμα και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι. Παρ’ όλα αυτά, όσο αυστηρά και αν δικαιούται να μας κρίνει ο κ. Κουρής, χρειάζεται καμιά φορά να βάζει κανείς τα παπούτσια του άλλου.

Ν.Κ.: Δεν μπορώ να φορέσω τα παπούτσια κανενός. Μπορώ μόνο να τα φανταστώ ή να τα υποθέσω. Και σας το λέω εγώ που η δουλειά μου είναι να μπαίνω στη θέση του άλλου με τη φαντασία μου. Η τέχνη έχει αυτήν την αναγωγή που δεν στοιχίζει παρά μόνο πνευματικό και ψυχικό κόπο. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα το να μπεις σε έναν ρόλο. Εσείς διαλέξατε να γίνετε πολιτικός, αλλά εγώ ευτυχώς ή δυστυχώς δεν μπορώ να μπω στη θέση σας γιατί δεν είμαι πολιτικός. Κατανοώ απόλυτα πόσο δύσκολο είναι να νομίζεις ότι έχεις εξουσία και τελικά να μην έχεις. Αλλά και εγώ αν συμβεί να παίξω κακά έναν ρόλο, δεν θα είχα την απαίτηση να μπείτε στα δικά μου τα παπούτσια. Οταν δεν παίζεις καλά στο θέατρο ή είσαι κακός πολιτικός, η ζημιά που προκαλείς γίνεται στο ίδιο το ανθρώπινο είδος. Μπαίνεις δηλαδή μέσα στο είδος «άνθρωπος» και προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι ο άνθρωπος είναι έτσι, ενώ στην πραγματικότητα είναι αλλιώς.