ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

nΟι χορογραφίες που υπογράφει ο Κυριάκος Κοσμίδης πάνω στις σωστά επιλεγμένες από τον Ιάκωβο Δρόσο μουσικές, το καλύτερο στοιχείο της παράστασης. Λειτουργικό το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη όπως το φώτισε η Κατερίνα Μαραγκουδάκη και χρωματικά ενδιαφέροντα τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη.

nΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η διανομή διαθέτει από καλούς ώς πολύ καλούς, σε γενικές γραμμές, ηθοποιούς. Οι καλοί ηθοποιοί όμως χρειάζονται και σκηνοθετική καθοδήγηση. Φοβάμαι πως εδώ δεν την είχαν. Στα γνώριμα νερά τους κινούνται ο Αλέξανδρος Μυλωνάς και ο Βαγγέλης Χατζηνικολάου. Δεν κατάλαβα γιατί ο Γιώργος Παπαγεωργίου υποχρεώθηκε να δώσει έναν Σίλβιο – παρτσακλό, η Αννίτα Κούλη μια Κλαρίσα – νιάνιαρο και ο Κίμων Φιορέτος με μπαλαφάρες ένα μορμολύκειο της παλιάς επιθεώρησης. Πρωτομάστορας στο σφίξιμο και στο ξεφωνητό, ο Γιώργος Χρυσοστόμου. Η Φαίη Ξυλά παίζει με ξύλινη φωνή την ντυμένη άντρα Βεατρίκη. Πειστικότερη στα δραματικά της. Συμπαθητική η Μένη Κωνσταντινίδου. Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος είναι ένας πολύ ταλαντούχος ηθοποιός. Ο Τρουφαλντίνο του έχει απαράμιλλη χάρη αλλά δεν απογειώνεται.

nΠώς μπορεί ο σαιξπηρικός «Αμλετ» και γιατί να συνδεθεί με παγανιστικές γιορτές; Ο Νικολάι Κολιάντα, που έφερε τον θίασό του και την παράδοξη παράστασή του από το ρωσικό Γιεκατερίνμπουργκ, είχε μία ισχυρή άποψη πάνω σε αυτό. Και τόσο συνεπή που στο τέλος με έπεισε. Το σαιξπηρικό δράμα παρουσιάστηκε σαν μία παράσταση Μεγάλου Τσίρκου από ηθοποιούς παλιάτσους σε μία γραμμή αποδόμησης και ηθελημένου κιτς, που μου θύμισε ανάλογες προσπάθειες του Ρόμπερτ Στούρουα, και με ένα πλήθος από εμμονικά επαναλαμβανόμενα ως λάιτ μοτίφ, εν πολλοίς ακατανόητα, ευρήματα. Αλλά κάποιες «ρωγμές» άφηναν να περάσει το ψυχρό ρεύμα της σαιξπηρικής υπαρξιακής αναζήτησης. Ο Αλέγκ Γιαγκόντιν στον επώνυμο ρόλο, αν και λειτούργησε ως όργανο της σκηνοθετικής ενορχήστρωσης, κατάφερε να αποκαλύψει έναν ιδιαίτερα χαρισματικό ηθοποιό (Φεστιβάλ Αθηνών / «Πειραιώς 260»).