[Τρίτη άποψη] Ψυχοπαθείς και υγιέστατοι

Την είδηση που θα παραθέσω παρακάτω τη διάβασα στην ηλεκτρονική έκδοση του «Βήματος». Κι αμέσως βυθίστηκα σε μαύρες σκέψεις για το μέλλον των επιχειρήσεων, της πατρίδας μας, της Ευρωπαϊκής Ενωσης – και της ανθρωπότητας εν γένει. Με αφορμή μια εκπομπή που επρόκειτο να προβληθεί χθες το βράδυ στο BBC, ο ερευνητής Μπάμπιακ ισχυρίζεται ότι ένας στους 25 ηγέτες επιχειρήσεων μπορεί να είναι ψυχοπαθής! Στον υπόλοιπο πληθυσμό το ποσοστό πέφτει στο 1%.

Ο ερευνητής διαπίστωσε ότι οι ψυχοπαθείς αυτοί μπορούν να κρύβουν την επιθετικότητα που τους χαρακτηρίζει καθώς και την επιχειρησιακή ανικανότητά τους, μπορούν να μιμούνται τις συμπεριφορές επιτυχημένων μάνατζερ και να χρησιμοποιούν τη σαγήνη για να πείθουν τους δύσμοιρους συνεργάτες τους. Η βασική διαφορά που τους διακρίνει από τους νορμάλ συνανθρώπους τους είναι η έλλειψη συναισθημάτων. Ολα τα άλλα, τα καλύπτουν μιμούμενοι συμπεριφορές άλλων.

Με αφετηρία τα παραπάνω, περιοριζόμενος στα στενά πλαίσια της φιλτάτης πατρίδος, τρία ερωτήματα μου γεννήθηκαν αυτόματα. Ερώτημα πρώτο: ποιο είναι το ποσοστό ψυχοπαθών ηγετών πέρα από τις επιχειρήσεις; Ερώτημα δεύτερο: πώς μπορούμε να τους εντοπίσουμε; Και, ερώτημα τρίτο: πώς μπορούμε να αντιδράσουμε προτού μας καταστρέψουν λόγω ψυχοπάθειας και ανικανότητας;

Στο πρώτο ερώτημα δεν μπορώ να απαντήσω. Αλλά διαισθάνομαι ότι στη χώρα μας, και ειδικά στους πιο σημαντικούς κλάδους που θα μπορούσαν να συμβάλουν για την αναγέννησή της (σε πολιτικούς, δηλαδή, συνδικαλιστικούς και πανεπιστημιακούς ηγέτες), το ποσοστό των ψυχοπαθών είναι μηδενικό. Γιατί όσους ακούω στην τηλεόραση ή διαβάζω στον Τύπο, αλλά και από τα αποτελέσματα των ενεργειών τους, μου φαίνονται χαρισματικά και συναισθηματικά άτομα, ιδιαίτερα ικανά και πολύ πειστικά στα επιχειρήματα με τα οποία προσπαθούν να μιλήσουν για το δίκιο που έχουν, σε όποια θέση κι αν υπηρετούν και όποια ιδεολογία και αν εκπροσωπούν.

Ας πούμε, οι πρυτάνεις που άκουσα (με σεβασμό, ως εκ της θέσεώς των) να επιχειρηματολογούν σχετικά με τη μεταρρύθμιση της Διαμαντοπούλου με έπεισαν ότι έχουν δίκιο. Το ίδιο είχα πάθει ακούγοντας ηγέτες επαγγελματικών τάξεων κατά τη διάρκεια απεργιακών κινητοποιήσεων ή φοιτητές που καταλαμβάνουν τις σχολές τους με δημοκρατικές διαδικασίες υπερασπιζόμενοι τα κεκτημένα μιας σπουδαίας πανεπιστημιακής επίδοσης, της σπουδαιότερης στον χώρο των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Λιβύης γενικότερα.

Στο δεύτερο και στο τρίτο ερώτημα, η απάντηση είναι απλή αν δεχτούμε την πρώτη. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε να τους βρούμε, γιατί δεν υπάρχουν (κατά την τεχνική του Μπάμπιακ) ψυχοπαθείς ηγέτες στη χώρα μας.

Ενα τέταρτο ερώτημα με απασχολεί, αυτό σε προσωπικό επίπεδο. Μήπως είμαι κι εγώ ψυχοπαθής και δεν το ξέρω; Σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά που επισημαίνει η μελέτη πρέπει να ομολογήσω ότι τα έχω. Παραδείγματος χάριν, υπήρξα σαγηνευτικός όταν έπεισα τη γυναίκα μου να με παντρευτεί αν και η ίδια είναι ψυχολόγος, ελέγχω την επιθετικότητά μου κ.λπ. Πλην όμως, είμαι συναισθηματικό άτομο σε ό,τι αφορά τη σχέση μου με κάποια δελτία ειδήσεων – και η οργή που με κατακλύζει όταν τα παρακολουθώ εκφράζεται με το τηλεκοντρόλ και το ζάπινγκ και όχι με το σπάσιμο της σχετικής συσκευής. Αρα; Αρα ούτε και εγώ είμαι ψυχοπαθής. Και συνεπώς, μάλλον προς την πλευρά των «ξένων» πρέπει να στρέψω την έρευνά μου, προς την πλευρά δηλαδή εκείνων των ξένων ηγετών που ταλαιπωρούν την πατρίδα μου με αφορμή την ατυχία που μας συνέβη τα τελευταία χρόνια.

Στο κάτω κάτω, ο ερευνητής αναφέρεται σε δείγμα αμερικανών επιχειρηματιών τους οποίους μελέτησε ως ψυχολόγος, αλλά επιπλέον είχε την ευκαιρία να τους γνωρίσει και προσωπικά ως κόουτς στελεχών επιχειρήσεων, σύμφωνα με ό,τι αναφέρεται στην ιστοσελίδα του. Ως γνωστόν, όλα τα δεινά της Ελλάδος τα τελευταία 150 χρόνια πηγάζουν αποκλειστικά από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους – και γενικότερα από τους ξένους.

antonios-pressinfo.blogspot.com