[Ημουν κι εγώ εκεί] Και πώς θα πω το έχε γεια…

_«… Σηκωθείτε! Το παπόρι φάνηκε από το Στρογγύλι! Πάμε γρήγορα στο λιμάνι για το έχε γεια»! Το παραδοσιακό γλέντι έχει στηθεί από το πουθενά νωρίς το απόγευμα στο ταβερνάκι στον Ημπορειό. Τη λύρα παίζει ο Νεκτάριος και το λαούτο εγώ. Ο Μιχάλης αρχίζει να τραγουδάει τις μαντινάδες που μόλις έχει σκαρώσει για τον αποχωρισμό.

«Και πώς θα πω το έχε γεια και πώς θα μπω στο πλοίο

και πώς θ’ αφήσω το νησί στα ξένα για να φύ(γ)ω»…

Μαντινάδες για κάθε σκοπό. Για το καλοκαίρι, για τον χειμώνα που έρχεται, για το καράβι που θα ‘ρθει και θα πάρει μαζί του τα πιο πολλά παιδιά της παρέας. Μαντινάδες για την κρίση, την αγάπη, τον αποχωρισμό, την ξενιτιά, την Αθήνα, την Αμερική, την Αυστραλία, τα καράβια και, φυσικά, το αγαπημένο μας νησί! «Να σ’ εύρω» φωνάζει ο Μιχάλης. Και το δοξάρι του Νεκτάριου «παίρνει φωτιά» με τη σούστα του, κάνοντας μικρούς και μεγάλους να σηκωθούν και να σύρουν τον χορό. Σούστα, ο τελευταίος χορός μέχρις τελικής πτώσεως!

Και ξαφνικά… Εεεεε… Το παπόρι, βρε παιδιά. Φεύγουμε! Κι εκεί αρχίζουνε τα δάκρυα και οι αποχωρισμοί. Οι ταξιδιώτες συνειδητοποιούν ότι το καλοκαίρι τέλειωσε και ότι θα δουν το αγαπημένο τους νησί σ’ έναν χρόνο. Χαμός! Κλάματα, αγκαλιές, φιλιά, ευχές και υποσχέσεις. Και όλα αυτά μετά μουσικής.

Ενα συναίσθημα πρωτόγνωρο με κυριεύει, και όλους που ήταν στο λιμάνι εκείνη τη βραδιά. Ετσι κάνανε οι πιο παλιοί, έτσι κάνουμε κι εμείς. Το καράβι για το νησί είναι ημέρα γιορτής για το αντάμωμα, αλλά και λύπης λόγω του αποχωρισμού. Ο καπετάνιος φωνάζει «μόλα τους κάβους» και συνάμα το καράβι σφυρίζει για το έχε γεια. Ο κόσμος εκτονώνεται, σπάει, δακρύζει, σφυρίζει, χειροκροτεί, χαιρετάει, χορεύει!

«Καλή αντάμωση, ρε παιδιά! Να είμαστε καλά και ν’ ανταμώσουμε πάλι εδώ».

Το καράβι ξεμακραίνει, τα φώτα χάνονται σιγά σιγά στον ορίζοντα κι εμείς συνεχίζουμε το γλέντι μας, όπως και η ζωή συνεχίζεται…

«Και πώς θα πω το έχε γεια και πώς θα μπω στη βάρκα

και πώς θ’ αφήσω πίσω μου την Κάσο και τ’ Αρμάθια»…