[ Ματιές] Να ‘μαστε πάλι…

Να ‘μαστε πάλι εδώ Χρήστο… όπως παλαιότερα – δεκάδες χρόνια – με τον Νίτσο, τον Καψή, τον Καραπαναγιώτη, τον Παντ. Καψή. Παρών και αξούριστος, δηλαδή, που ο έλεγε και ο φίλος μου ο Καραγκιόζης. Και ο χαιρετισμός δεν αφορά, φυσικά, μόνο τον διευθυντή της εφημερίδας, τον Μεμή. Δεν είναι «αναφορά του λόχου», είναι «αναφορά του συντάγματος». Αφορά όλους τους συνεργάτες της εφημερίδας, που μας συνδέουν τόσα και τόσα και, κυρίως, δεν μας χωρίζει τίποτα.

Μίλησα για συνεργάτες. Και θέλω να το πω απ’ την αρχή: είδα ένα σωρό καινούργια ονόματα φέτος το καλοκαίρι στις διάφορες στήλες των «ΝΕΩΝ». Εντυπωσιακό «άνοιγμα», σε δημοσιογράφους «καινούργιας κοπής». Ωραία πράγματα! Ενα έντυπο, όπως τα «ΝΕΑ», με τέτοια απήχηση και με τόσο ιστορικό βάρος στην πλάτη του, έχει ανάγκη από φρέσκα πρόσωπα και ιδέες, από «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», πράσινης, μάλιστα, που θα ‘λεγε και ο Παπανδρέου.

Και είναι «πράσινη», της ελπίδας, αυτή η ενέργεια που εκπέμπουν οι τριαντάρηδες και οι σαραντάρηδες. Αλλιώτικο ύφος, μερικές φορές τρελό, συνεχείς ανατροπές στο κείμενο, μια τόλμη στα «σχήματα», χιούμορ – αυτό ιδίως – ικανοποιητική αρματωσιά, ως προς τη γλώσσα. Δεν είναι βέβαια όλα τα «κομμάτια», του ίδιου ύψους. Μην τα γενικεύουμε τα πράγματα. Αλλά τα περισσότερα αξίζουν τη θέση που τους δίνεται – στο «μπαλκόνι».

Τα λέω όλ’ αυτά γιατί το επάγγελμά μας είναι τσιγκούνικο. Ολοι, λίγο πολύ, είμαστε «δαγκανιάρηδες». Κοιτάζουμε με μισό μάτι αυτά που ο γράφει ο συντάκτης του διπλανού τραπεζιού και στην επιχειρηματολογία μας με φόντο, συνήθως, ένα μαύρο, βαλκανικό βλέμμα, δεσπόζει μονίμως το «ναι μεν, αλλά»… Σπανίως να πούμε καλή κουβέντα. Βεβαίως, αυτή η στάση δεν ήταν και δεν είναι ουρανοκατέβατη. Ο σκληρός ανταγωνισμός αφήνει μικρά περιθώρια «γενναιοδωρίας». Στην εποχή μας, μάλιστα, που οι θέσεις εργασίας περιορίζονται με απίστευτους ρυθμούς.

Ηθελα ν’ αποφύγω τα «εργασιακά». Να μπω στη νέα δημοσιογραφική σεζόν – «Σεπτέμβριος: ανοίξαμε και σας περιμένουμε» – με γρήγορο βηματισμό, σε μιαν Αθήνα που βρωμοκοπάει από τη ζέστη και τα αρρωστιάρικα μελτέμια και είναι έτοιμη για πολλές εκρήξεις, συχνά δικαιολογημένες, αλλά πολλές φορές και αδικαιολόγητες ή υπερβολικές ως προς την αφορμή. Δεν τα κατάφερα. «Με παρέσυρε το ρέμα», που θα τραγουδούσε ο μέγας Τσιτσάνης. Ή η συνήθεια – «σαράντα χρόνια φούρναρης», μην το ξεχνάτε.

Ετσι κι αλλιώς, ξαναφόρεσα κι εγώ, όπως και όλοι σχεδόν οι συνάδελφοι, τα ελληνικά παπούτσια μου και βγαίνω στο ταρτάν με ελαφρά πηδηματάκια προπόνησης, έτοιμος για μια νέα κούρσα, που θα διαρκέσει ώς το επόμενο καλοκαίρι. Καλώς βρεθήκαμε, λοιπόν. Και όπως μου έλεγε ο Χρήστος Λαμπράκης, «μακάρι να έχεις πάντοτε αυτήν την εγκάρδια, εξομολογητική σχέση που έχεις με τους αναγνώστες. Θα είναι καλό και γι’ αυτούς και για σένα…».