[Σε πρώτο ενικό] Οι διακοσιο-μέδιμνοι

Είμαι κολλημένη στην είδηση της περασμένης εβδομάδας, τη διαβάζω, την ξαναδιαβάζω κι εκεί που χαίρομαι αρχίζει ξαφνικά να τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Από αγωνία μήπως και δεν ευοδωθεί τελικά το σχέδιο να δοθεί αγροτική γη σε νέους ανέργους, μήπως και ευτελιστεί στην πράξη μια τόσο ευγενική ιδέα. Εχω άδικο που ο νους μου πάει όλο στο κακό; Πόσοι, αλήθεια, είναι οι νεαροί ακτήμονες που πιάνει το χέρι τους στα αγροτικά περισσότερο από όσο πιάνει στο φεύγα, τις πόρτες, το πλακωτό, την ξερή, τη δηλωτή, την κολιτσίνα, την πρέφα;

Ελπίζω να είναι πολλοί και πρόθυμοι. Ελπίζω επίσης να σπεύσουν να επωφεληθούν συντεταγμένα και τακτικά χωρίς να επαληθεύσουν τους φόβους κάποιων γρουσούζηδων σχετικά με τη διαφάνεια και την καλή χρήση του μέτρου. Αν με έπαιρνε ηλικιακά θα έτρεχα πρώτη να υποβάλω αίτηση για μερικά στρέμματα κι ας μην έχω την παραμικρή ιδέα περί τα γεωργικά, πέραν της ανθοκομίας σε ζαρντινιέρα με αυτόματο πότισμα. Και αν έχω μια επιφύλαξη γι’ αυτό το σχέδιο, βρίσκεται ακριβώς εδώ.

Εχει άραγε κατά νου το οικείο υπουργείο να εκπαιδεύσει σωστά τους νέους αγρότες στα μυστικά της γης, να τους ενημερώσει για τη ρουτίνα και το είδος των καλλιεργειών που ταιριάζει σε κάθε περίπτωση ή θα τους αφήσει να αυτοσχεδιάσουν, να απογοητευτούν και να ξαναστοιχηθούν στις ασάλευτες στρατιές των συμβασιούχων και των αδιόριστων;