[Σε πρώτο ενικό] Η αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα

Πάλι τα ίδια φέτος ο Αύγουστος. Μάγισσα φούρκα ντυμένη νεράιδα. Ολες εκείνες οι ωραίες δύσεις που βάφουν τον ουρανό με χρώματα, όλες οι ράθυμες ξάπλες, οι βραδιές με φίλους, τα ωραία φεγγάρια, λες και χρειάζονται τη… λεπίδα της καταστροφής που περιμένει στη γωνία. Φωτιές, πολεμικές συρράξεις, λιμοί και καταποντισμοί, θάνατοι (φέτος κι αν ήταν!), όλα μέσα στην καρδιά του ωραίου μπλε και του χρυσού που κατάφερε επιτέλους να περάσει κάτω από το δέρμα. Και καλά τις άλλες φορές, λες πάει, έφυγε ο παλιομήνας, ποτέ να μη γυρίσει. Αλλά φέτος ο Σεπτέμβρης είναι στενός, θολός, άφιλος, απειλητικός. Και τι να κάνεις; Η γιόγκα δεν φτάνει, η περισυλλογή επίσης, οι… πνευματικοί αποδείχθηκαν «τσάτσοι» (μια θεσούλα ήθελαν κι αυτοί), όλα καταρρέουν γλυκά χωρίς να ανοίξει μύτη. Και το πιο ανησυχητικό; Αυτό είναι το αυτονόητο, η βουβαμάρα και η παραδοχή. Yγεία λες, τουλάχιστον υγεία, άσε, θα δείξει, καλοκαίρι είναι ακόμα, θα τη βρει – ο καθένας μόνος του – την άκρη. Μαγικά. Διαβάζεις μετά και την ομιλία που είχε κάνει το 2005 ο Στιβ Τζομπς (ιδρυτής της Apple ) στους αποφοίτους του Στάνφορντ και δέχεσαι τη… χαριστική βολή. Τι δύναμη ζωής! Τι τόλμη! «Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα» λέει (όταν τον έβγαλαν από την Apple). «Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα. Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει. Eίναι η αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα».