Η ζωή είναι εδώ

Η Ζωή, τρία κιλά, ζωηρή, φαγανή και σγουρομάλλα γεννήθηκε στο Ελενας με φυσικό τοκετό προχθές ξημερώματα, την ώρα που η τρόικα και ο Βενιζέλος είχαν αρχίσει να δαγκώνουν νευρικά τα μπικ τους. Δεν είχε βέβαια το ρουμ σέρβις που αξιώθηκε προ ετών το αδελφάκι της, σε δωμάτιο πέντε αστέρων ιδιωτικού μαιευτηρίου, αλλά τι να γίνει; Είχε πάντως λουλούδια, μπαλόνια, γλυκά, αρκουδάκια και το δικαίωμα να βάλει την κούνια της ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι της μαμάς της. Ετσι, άρχισε αμέσως την επικοινωνία μαζί της και ένιωσε καλοδεχούμενη, αποφεύγοντας τη φρίκη των στρατοπέδων συγκεντρώσεως βρεφών που τόσο φοριούνται στα «καλά» μαιευτήρια, εκεί όπου τα μωρά αντιμετωπίζονται περίπου σαν στριγκλίζοντα πακέτα.

Οι γονείς της, δυο μήνες απλήρωτοι από την επιχείρηση στην οποία εργάζονται, χωρίς να το πολυκαταλάβουν της έκαναν αυτό το «αναγκαστικό» δώρο που είμαι σίγουρη ότι θα το απολαμβάνει εφ’ όρου ζωής.

Είχα αρχίσει να συμβολοποιώ μέσα μου το θάρρος της Ζωής και των γονιών της όταν ένα απλό, απλούστατο SMS με εκτόξευσε κατευθείαν στον έβδομο ουρανό κι ακόμα ψηλότερα. «Αν έρθεις από το σπίτι θα σου δείξω και το υπερηχογράφημα», μου διαμήνυσε έτερη προκομμένη, συμβασιούχος επί ξύλου κρεμάμενη, με ένα ακόμη υπέροχο πιτσιρίκι στο ενεργητικό της. Τι να κάνω; Βγήκα στο μπαλκόνι τάχα μου να ποτίσω και με πήραν τα δάκρυα. Κάθησα ώρα πολλή να ξεθυμάνω, να μην κάνω σαν τους Ανατολίτες που κάθε τρεις και λίγο μας μοστράρουν κι από έναν άλλο νεογέννητο Δαλάι Λάμα. Βρε μήπως δεν κάνω καθόλου καλά που έχω καταργήσει τη μεταφυσική από τη ζωή μου;

Παλινωδώντας σαν τον αρχαίο λυρικό Στησίχορο που τυφλώθηκε επειδή έγραψε ένα ποίημα υβριστικό για την Ωραία Ελένη και μετά επανόρθωσε και βρήκε τελικά το φως του, πήρα με τη σειρά τηλέφωνο άλλες δύο νεαρές φιλενάδες μου. Στην εποχή της πιο βαθιάς οικονομικής κρίσης, στο έτος 23% π.Χ., αποφάσισαν να φτιάξουν με τις οικονομίες τους η μία εστιατόριο και η άλλη καφέ μετά μουσικής και χειροποίητων βουτημάτων. Δεν πάει πολύς καιρός που τις είχα περάσει από γενεές δεκατέσσερις για την απερισκεψία τους, αλλά ας πάει στα κομμάτια και το χάσμα των γενεών. Η δουλειά ετοιμάζεται φουλ με διαβεβαίωσαν αμφότερες και το μόνο που εκκρεμεί είναι το χρώμα των τραπεζομάντιλων και το όνομα του καταστήματος. Νονά κατά συρροήν και καθ’ έξιν άρχισα να κατεβάζω ιδέες και να τις καταγράφω σε ένα μπλοκάκι με τα συν και τα πλην τους στο περιθώριο. Κι αν λέγαμε το ένα Belle Helene και το άλλο Δαλάι Λάμα;