ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κλειδωμένες εκκλησιές…

Το συναπάντημα με τα κατάλευκα εκκλησάκια στα νησιά ή τα πέτρινα ξωκλήσια στα απομακρυσμένα ορεινά χωριουδάκια ή μέσα στα φαράγγια ήταν πάντα μια από τις απολαύσεις των καλοκαιρινών – και όχι μόνον – διακοπών. Και εγώ που σπανίως επισκέπτομαι τις θορυβώδεις και χλιδάτες εκκλησίες στην πόλη, ήμουν η πρώτη και καλύτερη που έμπαινα να ανάψω κερί, να κοιτάξω στα μάτια μία μία τις – συνήθως παλιές και μαυρισμένες – εικόνες, να μυρίσω το λιβάνι και το ξύλο και να νιώσω εκείνη τη γαλήνια ατμόσφαιρα που μόνο τα απέριττα ξωκκλήσια σου δίνουν. Εφέτος, όμως, οι εκκλησιές δίπλα στα κύματα ήταν κλειδωμένες, οι πόρτες τους αμπαρωμένες με λουκέτα και κάγκελα. «Πότε ανοίγει η εκκλησία;» ρώτησα τον γεράκο, που καθόταν στη βεράντα ενός σπιτιού πιο πέρα και με κοίταζε καχύποπτα. «Ποτέ», μου απάντησε. «Την έκλεψαν τρεις φορές». Εκαναν ρεκόρ οι διαρρήξεις σε εκκλησίες εφέτος, διαβάζω στο σχετικό ρεπορτάζ. Οι διαρρήκτες αδειάζουν τα παγκάρια, παίρνουν τα τάματα, αρπάζουν εικόνες, δισκοπότηρα, ακόμα και τα καντήλια. Πεντακόσιες κλοπές σε ναούς αναφέρθηκαν μόνο τον περασμένο χρόνο, λένε τα επίσημα στοιχεία, χωρίς να καταγράφονται εκατοντάδες άλλες κλοπές σε μακρινά ξωκλήσια. Ευτυχώς, νησίδα παρηγοριάς παραμένει – ακόμα – το παλιό, ποιητικό, εκκλησάκι του Αϊ-Νικόλα στο Καβούρι, με ορθάνοιχτη πάντα τη χαμηλή πορτούλα του σε κάθε περαστικό. Τίποτα, εν τέλει, πιο απογοητευτικό και ψυχρό από μια κλειδωμένη εκκλησία…