ΣΤΙΓΜΑ Αλλα θέλουν κι άλλα κάνουν…

Η κυβέρνηση είναι σε παραζάλη. Είναι σε μια φάση αλλού πατάω αλλού βρίσκομαι, άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω (παρασύρθηκα, αυτός είναι Μάλαμας, «Πριγκιπέσα», αν έχετε ακουστά), δεν ξέρω πού πάω και γιατί, κι άλλα τέτοια καταδεικτικά της κατάστασης που βιώνει. Θα μου πεις, δεν είναι περίεργο. Ούτε παράξενο. Οταν όλοι είμαστε στην ίδια κατάσταση, να μην ξέρουμε δηλαδή τι μας ξημερώνει αύριο, και κάθε τόσο να αιφνιδιαζόμαστε από αποφάσεις που έρχονται ουρανοκατέβατες, γιατί η κυβέρνηση να βρίσκεται σε κάτι διαφορετικό; Ομως, είναι μερικά πράγματα που με βγάζουν από τα ρούχα μου. Και αντιδρώ, όπως η επιστήμη, μπροστά στο διαφαινόμενο απευκταίο: σηκώνω τα χέρια ψηλά. Παράδειγμα τελευταίο, και απολύτως ενδεικτικό: προσωπικά παρακολούθησα άναυδος όλη αυτή τη συζήτηση που εξελίχθηκε στις παρυφές της κυβέρνησης, και από μια φάση και πέρα, στον πυρήνα της, για το αν ο Γιώργος πρέπει να πάει φέτος στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, κι αν θα πάει, αν πρέπει να μιλήσει!

Σημάδι πανικού

Στην αρχή το θεώρησα ως πλάκα, μετά μου φάνηκε σαν προβοκάτσια εις βάρος του ίδιου προσωπικά και της κυβέρνησης γενικότερα, κι έπειτα κατάλαβα ότι τελικά δεν συνέβαινε τίποτε από όλα αυτά. Ηταν απλώς αποτέλεσμα της φάσης που περνάει η κυβέρνηση και του πανικού που την έχει καταλάβει! Κάποιοι προσπάθησαν να περάσουν την άποψη, και να πείσουν και τον Γιώργο, ότι αν πάει στη Θεσσαλονίκη θα αποδοκιμαστεί, άρα δεν πρέπει φέτος να πάει. Επειτα υποστήριζαν με θέρμη ότι ακόμη κι αν δεν αποδοκιμαστεί, δεν πρέπει να ανέβει στη Θεσσαλονίκη γιατί αφού δεν έχει τίποτε να προσφέρει δεν έχει λόγο και να μιλήσει στα εγκαίνια της ΔΕΘ – άρα τι να κάνει να πάει. Η γελοία επιχειρηματολογία κούμπωσε και με τις νέες εξελίξεις περί την κρίση, και ήρθε και έδεσε το πράγμα. Ευτυχώς επικράτησαν πιο ψύχραιμες απόψεις. Γιατί διαφορετικά, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η κυβέρνηση θα έπρεπε να μείνει στη θέση της. Ασκεί μήπως μειωμένη εξουσία; Τα όρια της εξουσίας αυτής είναι μικρότερα των εθνικών ορίων που περικλείουν τη χώρα; Για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή…

Παράλογη συμφωνία

Το ότι ο Γιώργος θα ανέβει τελικά στη Θεσσαλονίκη, σε δυο εβδομάδες, το θεωρώ νίκη της λογικής. Αντιθέτως, δεν θεωρώ καθόλου λογικά όσα την οδήγησαν να προχωρήσει σ’ αυτή την απίστευτη συμφωνία με τη Φινλανδία, ερήμην της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δηλαδή, τι ήταν αυτό που την έσπρωξε να αρχίσει διαπραγματεύσεις με αυτή τη χώρα και να καταλήξει σε μια συμφωνία η οποία, κατά τη γνώμη μου πάντα, κινείται στα όρια της ευθείας υπονόμευσης της προσπάθειας που γίνεται να αποφευχθεί η χρεοκοπία, για να μην πω τίποτε βαρύτερο. Οσους ρώτησα, κανείς δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει με ευκρίνεια και να μου εξηγήσει με δυο σταράτες κουβέντες το «γιατί». Ολοι μού τα μάσαγαν. Απόδειξη πως ούτε και αυτοί έχουν πειστεί. Είναι παρήγορο πάντως ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, έστω και εκ των υστέρων, έστειλε τη γνωστή επιστολή στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την ευρωζώνη και ζητάει να παρέμβουν.

Φορο-αλαλούμ

Για το αλαλούμ με τον ΦΠΑ στην εστίαση, το 23%, καλύτερα μη συζητήσουμε. Οχι. Ας το κρατήσουμε μεταξύ μας, ως ένα καλά κρυμμένο μυστικό – σαν αυτά που λένε για τον… μύλο και την εκκλησία (παλιά παροιμία από την Ηπειρο). Ή που καταγράφουν οι μπλόγκερ, διαδίδεται παντού, αλλά φευ έχει ένα… μικρό πρόβλημα: ακροβατεί ανάμεσα στην αλήθεια και το απίθανο, το εκτός πραγματικότητας. Να πούμε μόνο γι’ αυτό που ζήσαμε όλοι φέτος το καλοκαίρι και που το αρμόδιο υπουργείο επίσης το κρατάει ως… μυστικό, ανάλογο εκείνου που προαναφέραμε: απόδειξη ούτε για δείγμα. Ετσι και έπαιρνες απόδειξη από εστιατόριο, μπαρ, καφετέρια, την κρατούσες ως μοναδικό ενθύμιο… διακοπών. Οπως αυτές τις φωτογραφίες που τραβούσαν οι πατεράδες μας από διακοπές, πριν εφευρεθούν οι ψηφιακές μηχανές και τις αποθηκεύσουμε όλες στο λάπτοπ, και μετά έγραφαν πίσω «Αιδηψός – ενθύμιον διακοπών». Το ίδιο να κάνουμε κι εμείς με τις αποδείξεις: «ενθύμιον Μυκόνου» και… παραδοχής τού πόσο βλάκες είμαστε έναντι των έξυπνων που κλέβουν το κράτος, και κλέβουν και μας ασύστολα!

Η μόνη ελπίδα

Και μέσα σ’ αυτό το χάος, να και κάτι ελπιδοφόρο: η συναίνεση που επιτεύχθηκε στο παρά 5′ της ψήφισης του νομοσχεδίου για τις αλλαγές στα ΑΕΙ, και που οδήγησε στην υπερψήφισή του με πάνω από 250 ψήφους. Δεν θυμάμαι τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες να ψηφίστηκε νόμος από τη Βουλή με τόσο ευρεία πλειοψηφία, κι αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να το παραγνωρίζει κανείς. Αντίθετα μας δημιουργεί την αίσθηση ότι όταν οι πολιτικές δυνάμεις θέλουν, μπορούν να συμφωνήσουν σε μερικά πράγματα, για να πάει αυτός ο έρμος ο τόπος μπροστά, να κάνει βήματα προς τον εκσυγχρονισμό. Φτάνει πια με τις στενές κομματικές αντιλήψεις, το πολιτικό κόστος και τις μικροκομματικές σκοπιμότητες που οδήγησαν τη χώρα στον πάτο και την κρατούν καθηλωμένη επί δεκαετίες, όταν οι άλλοι γύρω μας τρέχουν με χίλια…

Αθόρυβος αλλά καίριος
Περίσσεψαν τα καλά λόγια για τον Νίκο Θέμελη, το ξέρω, αλλά οφείλω κι εγώ να συνεισφέρω κάτι γι’ αυτή την ευγενική μορφή που διέγραψε μια συνεπή πορεία φιλίας και αφοσίωσης δίπλα στον Κώστα Σημίτη για περίπου 30 χρόνια. Δεν θα πω πόσο κρίμα είναι που έφυγε τόσο νωρίς μια τόσο ποιοτική προσωπικότητα, ένας σπουδαίος συγγραφέας (έγραφε, μου είχε εξομολογηθεί, στο χέρι, και συνήθως στα ταξίδια με τον πρωθυπουργό, και πάντα εις βάρος του προσωπικού του χρόνου). Θα επισημάνω μόνο ότι αν ο Κώστας Σημίτης ήταν ένας καλός πρωθυπουργός, το οφείλει σε σημαντικό βαθμό και στον Νίκο Θέμελη. Τον άνθρωπο που βρισκόταν πάντα πίσω του, έτοιμος να μαζέψει λάθη, να διορθώσει, να προλάβει. Και μπορώ να μιλήσω μετά λόγου γνώσεως για το πόσο καίρια ήταν αυτή η δουλειά που έκανε. Και για το ότι δεν υπάρχουν πλέον πολλοί σαν αυτόν, αν αυτό λέει κάτι…