Οταν οι εναλλακτικοί γίνονται μπαμπάδες

Μπορεί σήμερα να ακούγεται εντυπωσιακό ότι το «Slanted and Enchanted», ο δίσκος που έβαλε τους Αμερικανούς The Pavement στον χάρτη της indie εναλλακτικής μουσικής σκηνής, ηχογραφήθηκε πριν από είκοσι ολόκληρα χρόνια.

Και όμως, παρά τις μέχρι σήμερα φρέσκες συνθέσεις τους, ο ηγέτης τους Στέφεν Μάλκμους έχει πατήσει αισίως τα 45, ντύνεται κάπως κοσμιότερα και πλέον ενδιαφέρεται όχι μόνο για τη μουσική του αλλά για και την ανατροφή της εξάχρονης κόρης του.

Ο έφηβος από τη Σάντα Μόνικα που έμαθε κιθάρα με το «Purple Haze» του Χέντριξ, που έκανε παρέα με άλλους μετέπειτα αστέρες της indie δισκογραφίας όπως ο Τζέιμς Μακνιού των Yo La Tengo και που οι συνθέσεις του με τους Pavement, μέχρι τη διάλυσή τους το 1999, έστρωσαν το τραπέζι για να κάτσουν μπάντες όπως οι Vampire Weekend και οι Arcade Fire, αυτή τη στιγμή θα μπορούσε ακόμα και να περνάει μια ωραιότατη κρίση μέσης ηλικίας.

Μόνο που αντί να το ρίξει στην ψυχανάλυση, στα καινούργια αυτοκίνητα ή στα τσιλιμπουρδίσματα, εκείνος και τα φιλαράκια του από το Πόρτλαντ, οι Jicks (βαφτισμένοι σύμφωνα με την εξίσωση «Τζ» από το «Τζάγκερ» συν το «Μικ» χωρίς το «Μ»), μαζεύονται από το 2001 στο στούντιο και κάθε 2-3 χρόνια βγάζουν από ένα άλμπουμ.

Κινητήρια δύναμη του Μάλκμους δεν είναι πια μόνο η μουσική ατημελησία των 90s με την οποία απαντούσε στην καταπιεστική τελειομανία του παρελθόντος, αλλά και ο διάλογός του με την επιθυμητή ή απευκταία ωριμότητα της ηλικίας του. Ενας διάλογος που πέρυσι πήρε μια νοσταλγική – ή επιχειρηματική; – κατεύθυνση και τον οδήγησε στην απόφαση να επανεκκινήσει τους Pavement, πραγματοποιώντας μερικές μάλλον αμήχανες συναυλίες.

Οσο δελεαστικό και αν είναι πάντως, το «Mirror Traffic», το πέμπτο άλμπουμ του με τους Jicks, δεν πρέπει να ακουστεί σαν η προσωπική διακήρυξη ανεξαρτησίας του Μάλκμους απέναντι στη χλιαρής υποδοχής επανασύνδεση της παλιάς του μπάντας. Οσο κρατάει κιθάρα στα χέρια του, όποια μπάντα και αν βρίσκεται πίσω, οι μεσήλικες αγωνίες του δείχνουν να καταπραΰνονται από τη λειαντική δύναμη της τραχιάς αλλά και «χνουδάτης» παραμόρφωσης του ενισχυτή του. Κερδίζει έτσι την ευκαιρία να απομακρυνθεί ελαφρώς από παλαιότερες δουλειές με τους Jicks που θύμιζαν περίτεχνα ποπ καλειδοσκόπια και να παίξει μουσική με εκείνη την παλιά του ανεμελιά που μόνο ρηχή δεν είναι. Οι ακολουθίες των συγχορδιών δεν καταλήγουν πάντα εκεί που περιμένεις, η έλλειψη πειθαρχίας όμως στις μελωδίες του «Mirror Traffic» δεν είναι δυσάρεστη για τους ακροατές που έχουν υποστεί τις φυγόκεντρες δυνάμεις των Pavement. Το μόνο ζήτημα είναι ότι οι παλιοί φαν τα έχουν πλέον τα χρονάκια τους.

Ευτυχώς λοιπόν γι’ αυτούς που το υπόλοιπο συγκρότημα, χαλαρό αλλά και γεμάτο αυτοπεποίθηση, κρατάει πολλά από τα μπόσικα του δίσκου. Συχνά, είναι αυτό που δείχνει τελικά τον δρόμο στις ανέμελες διαδρομές του πρωταγωνιστή του. Την ίδια στιγμή, στην καρέκλα του παραγωγού κάθεται ο πολύς Μπεκ, ο οποίος επεμβαίνει μόνο όταν χρειάζεται να συμμαζέψει την ακαταστασία από την πανκ αναίδεια ή από τις ηλιόλουστες εκρήξεις του Μάλκμους.

Για τον τελευταίο βέβαια, το να έρθει σε κάποιον συμβιβασμό με τις απαιτήσεις της ηλικίας του δεν αποκλείει διακηρύξεις τύπου «Forever 28» από το ομότιτλο τραγούδι ή πολιτικά σαρκαστικές αποκαλύψεις του στυλ «αυτό που θέλει ο γερουσιαστής / είναι μία πίπα» («Senator»). Οποιαδήποτε λοιπόν διόρθωση στο «Mirror Traffic», ενδεχομένως να στερούσε λίγη από την ευθύτητα και την εφηβική τιμιότητά του. Ισως όμως και να το εξόπλιζε με λιγότερη αποσπασματικότητα και με πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση, αρετές που ακόμα και ο πιο ρεαλιστής και απενοχοποιημένος μεσήλικας, χρειάζεται σε έξτρα δόσεις για να χαρακτηριστεί, αν φυσικά τον ενδιαφέρει, ώριμος και λειτουργικός.