ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Σκέψεις ενός αφελούς

Οταν ήμουν μικρός, νομίζω στην Ε’ Γυμνασίου, όπως τη λέγαμε τότε, με φώναζαν «σοσιαλθολούρα». Δεν έχεις πολιτική σκέψη, μου έλεγαν, δεν έχεις ιδέα από διαλεκτική, αφήνεις τα συναισθήματά σου να σε παρασύρουν, είσαι με άλλα λόγια αφελής. Μάλλον δεν άλλαξα πολύ από τότε. Και συνεχίζω να ενθουσιάζομαι ή να στενοχωριέμαι με πράγματα που άλλοι σχολιάζουν, για να το πω κομψά, με κυνισμό. Κάπως έτσι την πάτησα με τον Ντανιέλ Ορτέγκα στη Νικαράγουα. Κάπως έτσι έχασα φίλους εξαιτίας του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία: εγώ υπερασπιζόμουν με πάθος τους Μουσουλμάνους κι εκείνοι μιλούσαν για γερμανικό επεκτατισμό και ισλαμικά τόξα.

Τους άραβες δυνάστες ποτέ δεν τους χώνεψα. Κι όταν ξέσπασαν οι εξεγέρσεις, δεν μπορούσα να κρύψω την – αφελή – χαρά μου. Καλά, με ρωτούσαν, δεν σκέφτεσαι την επόμενη μέρα; Οχι, ήμουν μαγνητισμένος από τα πρόσωπα των εξεγερμένων στην Πλατεία Ταχρίρ. Ο Μπεν Αλι και ο Μουμπάρακ ήταν η αρχή, θα ακολουθούσαν κι άλλοι. Αλλά η εξέγερση των Λίβυων δεν πήγαινε καλά. Την ώρα που ο Καντάφι διακήρυσσε στην τηλεόραση πόσο αγαπούσε τον λαό της Βεγγάζης, οι στρατιώτες του ετοιμάζονταν να εισβάλουν στην πόλη και να σφάξουν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Επρεπε η Δύση να αντιδράσει, άλλη Σρεμπρένιτσα και Ρουάντα δεν σήκωνε η συλλογική της συνείδηση. Επρεπε κάτι να γίνει. Εγινε.

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες κάποιες εμβριθείς αναλύσεις για τους κατακτητικούς πολέμους των Ηνωμένων Πολιτειών που πληρώνουν μισθοφόρους με απώτερο στόχο να αρπάξουν το πετρέλαιο των υπερήφανων Αράβων και με πιάνει κατάθλιψη. Ευτυχώς που αυτά γράφονται μόνο, ή κυρίως, εν Ελλάδι. Ο ηλικίας 91 ετών ιδρυτής του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ», ο σοφός Ζαν Ντανιέλ, δεν διστάζει αντίθετα να γράψει για τη «μεγάλη νίκη». Μια νίκη «των ηρωικών δημοκρατών του λιβυκού λαού, που ζήτησαν βοήθεια απ’ όλες τις χώρες και την έλαβαν κυρίως από τις κυβερνήσεις του Παρισιού και του Λονδίνου. Ακόμη και η Μαρτίν Ομπρί εξήρε τον ρόλο του Σαρκοζί». Για τους δικούς μας αντιιμπεριαλιστές, βέβαια, η γραμματέας των γάλλων Σοσιαλιστών δεν είναι αρκετά, ή καθόλου, αριστερή.

Ολα καλά, λοιπόν; Οχι βέβαια. Ενας δικτάτορας φεύγει, αλλά πρέπει να εξασφαλιστεί ότι αυτοί που θα τον διαδεχθούν δεν θα είναι χειρότεροι. Μια εξέγερση θριαμβεύει, αλλά στη Συρία μια άλλη εξέγερση πνίγεται στο αίμα. Μόνο μη με ρωτήσετε αν αυτές οι εξελίξεις «είναι καλές ή κακές για μας». Είμαι πολύ αφελής για να σας απαντήσω.