ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Νταβίντ και Βικτόρια

H συνάντηση έγινε τυχαία, σ’ ένα εμπορικό κέντρο του Λονδίνου. Εκείνος, 42 ετών, παντρεμένος, ένας αστός της Αριστεράς με αυστηρές ηθικές αξίες, είναι διευθυντής εργασιών στην κατασκευή του πιο ψηλού πύργου της La Défense. Εκείνη, της ίδιας περίπου ηλικίας, φιλελεύθερη δεξιά, βρίσκεται συνεχώς σε μια φυγή προς τα εμπρός για να μην αναγκάζεται να αναρωτιέται για τη ζωή της. Ο Νταβίντ δεν έχει κάνει τίποτα μόνος του, δεν είναι ούτε ευτυχής ούτε δυστυχής, ξέρει ότι δεν παντρεύτηκε τη γυναίκα που ήθελε και δεν κάνει τη δουλειά που ονειρευόταν: αρχιτέκτονας. Η Βικτόρια είναι μια γυναίκα «διεθνής», χωρίς γεωγραφικό προσανατολισμό ούτε ηθικούς φραγμούς, αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση, φροντίζει να μην υφίσταται τις επιπτώσεις των πράξεών της, δεν είναι κυνική ούτε ανέντιμη, είναι αεικίνητη, άρα ασύλληπτη. Ο έρωτάς τους είναι κεραυνοβόλος, τους οδηγεί από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο, αλλά η αντίθεση των δύο προσωπικοτήτων δεν θα μπορούσε να είναι πιο οξεία, ο πιο αδύναμος αρχίζει να ζηλεύει παθολογικά, και δεν χρειάζεται να διευκρινίσουμε σε ποιον από τους δύο αναφερόμαστε.

Οι Γάλλοι έχουν μια εμμονή με τα καινούργια βιβλία που κυκλοφορούν στο τέλος κάθε καλοκαιριού, την περίφημη rentrée littéraire. Και η «Λιμπερασιόν» ισχυρίζεται ότι το βιβλίο του Ερίκ Ράινχαρντ με τίτλο «Σύστημα Βικτόρια» (Εκδ. Stock) είναι το πιο δυνατό και πιο «καθαρό» βιβλίο της νέας σεζόν. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί: συνδυάζει κάτι αιωνίως επίκαιρο, το σεξ, με το θέμα που απασχολεί ολόκληρο τον πλανήτη τα τελευταία χρόνια, την οικονομική κρίση. «Η Βικτόρια είναι μια γυναίκα που η σεξουαλική της ελευθερία αποτελεί την άλλη όψη του νεοφιλελευθερισμού της», λέει ο 46χρονος συγγραφέας. «Είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα της εποχής μας, αφού είναι μοναδική στο να κατασκευάζει πειστικούς μύθους, που συγκαλύπτουν την πραγματικότητα. Σε όσους διηγείται ιστορίες δεν μπορεί παρά να λέει ψέματα – αλλά το κάνει για να τους προστατεύσει».

Ο Νταβίντ αντιπροσωπεύει τον κόσμο της εργασίας, της ύλης, των σωμάτων, της προσπάθειας. Η Βικτόρια ενσαρκώνει τον κόσμο της εξουσίας, του χρήματος, των μετόχων. Παρασύρει τον Νταβίντ αποκαλύπτοντάς του λίγο λίγο τα φαντάσματά του, δηλαδή τη σεξουαλικότητά του, όλα εκείνα που ώς τότε κρατούσε καλά κρυμμένα από τη συνείδησή του. Σαν να αποκαλύπτει η Δεξιά στην Αριστερά την οσμή του χρήματος – λέει ο Ράινχαρντ – και να την παρασύρει στον νεοφιλελευθερισμό με δόλωμα το κέρδος. Αλλά ο Νταβίντ θα ξυπνήσει απότομα και θα εκδικηθεί.

Αλλος ένας συγγραφέας που βλέπει να έρχεται η πτώση του καπιταλισμού. Συγχωρείται, το ζητά η εποχή.