ΣΤΙΓΜΑ Οπου ο φτωχός κι ο Φινλανδός του…

Πώς πέρασε αυτό το καλοκαίρι ούτε που το κατάλαβα. Φαντάζομαι ούτε και πολλοί άλλοι, αλλά αυτά τα έχει το καλοκαίρι. Εννιά μήνες τον χρόνο το αναζητάς, το περιμένεις πώς και πώς να έρθει, αναπολείς συνεχώς και το προηγούμενο, φτιάχνεις με το μυαλό σου εικόνες και σενάρια, και όταν έρχεται, πότε το ένα και πότε το άλλο σ’ το συρρικνώνουν τόσο, που στο τέλος αναρωτιέσαι γεμάτος απορία «πώς πέρασε ρε (και) αυτό το καλοκαίρι… Τώρα δεν ήταν Ιούνιος; Πώς φτάσαμε στο τέλος του Αυγούστου»; Αντε ντε, πώς φτάσαμε. Με αυτά και με εκείνα, πέρασε κι ο Αύγουστος – δέκα μέρες απομένουν μέχρι να βγει ο μήνας, και να ξαναγυρίσουμε όλοι πίσω, να ξαναβάλουμε τα κεφάλια μέσα, και οι περισσότεροι εξ ημών όχι απλώς μέσα, αλλά στον… φούρνο! Γι’ αυτό, κι επειδή το φθινόπωρο που έρχεται κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει, μια και ίσως είναι το πιο κρίσιμο που έχουμε περάσει ως χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, τούτο το δεκαήμερο ας κοιτάξουμε να το περάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Εγινα σαφής;

Δίσεκτος χρόνος…

Το ελπίζω. Γιατί έρχονται μέρες δύσκολες, κι ο χρόνος που ακολουθεί, όχι πως θέλω να σε πανικοβάλω, αναγνώστη μου, είναι δίσεκτος. Κι αυτό δεν αφορά μόνο όσους θέλουν να έρθουν «εις γάμου κοινωνίαν», μας αφορά όλους. Επειδή γέμισε κοράκια ο ορίζοντας και τα ακούω να κρώζουν, όπως όταν κάνουν έτοιμα να επιπέσουν σε άψυχο κουφάρι. Δεν θέλω να το ρίξω στις παρομοιώσεις και τις «μεταφορές», αλλά εμένα αυτή η ιστορία των εγγυήσεων που ζητούν από την έρμη Ελλάδα εταίροι και σύμμαχοι (πανάθεμα την κοινοτική αλληλεγγύη τους) για να μετάσχουν στο δεύτερο δάνειο μου θυμίζει έντονα τα κοράκια που προανέφερα. Εσυρε πρώτη τον χορό η Φινλανδία και ακολούθησαν από κοντά η Σλοβακία (κράτος ρε η Σλοβακία, μην πω τίποτε, να μας προσβάλλει), η Ολλανδία, η Αυστρία, και πάει λέγοντας. Κι αυτοί μεν ζητάνε, εμείς ήθελα να ‘ξερα γιατί αποδεχόμαστε τον εξευτελισμό και συζητάμε;

Κόκκινη γραμμή

Ναι, ξέρω, το έχω ακούσει, το έχει πει και ο Γιώργος χιλιάδες φορές, ότι στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα έχει εκχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας και έχει ελαττωμένη ισχύ και αντοχή στους εκβιασμούς. Συμφωνώ επίσης ότι όταν βγαίνεις στη γύρα να δανειστείς από τοκογλύφους, όχι παραπάνω τόκους θα σου πάρουν, αλλά και τα σώβρακα που φοράς. Αλλά, ρε γαμώτο, κάπου πρέπει να μπει μια κόκκινη γραμμή. Πώς το λέει η Θεοδωρίδου σε εκείνο τραγούδι; «Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή»; Ε, έτσι ακριβώς. Να πάει η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, σε εκείνους τους πώς τους λένε, τους ρομπομπαροζογιούνκερ, και να πει, ακούστε, λεβέντες, η διάσωση της Ευρώπης περνάει από τη διάσωση της Ελλάδας. Θέλετε να σωθεί η χώρα ή όχι; Αν θέλετε, διαπραγματευθείτε εσείς με τον κάθε κοκωβιό από τη Φινλανδία, τη Σλοβακία την Αυστρία, την Ολλανδία και δεν ξέρω από πού αλλού. Αλλιώς, κάνουμε τα κουμάντα μόνοι μας, κι όπου μας βγάλει…

Το παζάρι

Εγώ κάτι τέτοιο δεν είδα. Τι είδα; Να πηγαίνουμε σε μια διαπραγμάτευση με τη Φινλανδία, που θυμίζει παζάρι με λερό τοκογλύφο της πλατείας Ομονοίας, σαν αυτούς που βλέπαμε σε παλιές ελληνικές ταινίες, ο οποίος εκτός από τα χρυσά της μάνας και της γιαγιάς που εκποιεί η σε απόγνωση απελπισμένη κορασίς, ζητάει επιπλέον να πάρει και ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει! Συγγνώμη, αλλά αυτό εμένα δεν μου αρέσει, με βγάζει από τα ρούχα μου. Γι’ αυτό, εκεί σ’ αυτές τις συσκέψεις που συγκαλεί απανωτά ο Γιώργος αυτές τις μέρες, μήπως είναι ώρα να του πει κάποιος υπουργός (ή και περισσότεροι, δεν ξέρω) «πρόεδρε, κάπου, κάτι, κάνουμε λάθος, και πρέπει να αλλάξουμε αμέσως»; Το ξέρω ότι έχουν πολλά και… σοβαρά θέματα να συζητήσουν, όπως ας πούμε αν θα γίνει δημοψήφισμα για το πώς θα πηγαίνουν φυλακή οι κλέφτες πολιτικοί (πού φτάσαμε!..), αλλά μήπως να πιάσουν κάποια στιγμή και αυτό το… ασήμαντο (λέμε τώρα) θέμα της εθνικής μας αξιοπρέπειας;

Οι επισκέπτες

Εννοια κι αυτή: «εθνική αξιοπρέπεια»! Πού είναι; Ποιος την είδε; Ποιος τη διαχειρίζεται; Και με ποιον τρόπο; Εμένα μου κάνει με λάστιχο, που το τεντώνει όσο θέλει εκείνος που κρατάει τις δυο του άκρες. Στα νησιά, και ειδικά αυτά που είναι κοντά στα τουρκικά παράλια, ναι, εκεί που δέκα μήνες τον χρόνο γίνεται μάχη στον αέρα επειδή η Αγκυρα αμφισβητεί τα δέκα μίλια του εθνικού εναέριου χώρου, έτοιμοι είναι να αναπέμψουν ευχαριστίες στον Αλλάχ, που τους διέσωσε και αυτή τη σεζόν, στέλνοντας όλο και περισσότερους Τούρκους. Κοκκίνισε το μάτι μου όλο τον Αύγουστο από την ημισέληνο των γιοτ που κόβουν βόλτες στα Δωδεκάνησα. Φαντάζομαι ότι το ίδιο γίνεται και πιο βόρεια, στο Αιγαίο. Και με πιάνει αγωνία για το πού μπορεί να οδηγήσει κάποτε αυτή η εξοικείωση με την ιδέα «τα λεφτά δεν έχουν χρώμα, πατρίδα, θρησκεία, ιδεολογία». Γιατί δεν είναι όλα λεφτά, γαμώτο. Υπάρχουν και αξίες, και αρχές. Και υπάρχει και η πατρίδα…

Ο Γιώργος  πάει Αμερική
Ο Γιώργος πάει Αμερική τον Σεπτέμβριο, αμέσως μετά τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, στο πιο σημαντικό ίσως ταξίδι του των τελευταίων χρόνων. Αφορμή είναι η ετήσια Διάσκεψη του ΟΗΕ, η οποία πραγματοποιείται στα τέλη του επόμενου μήνα, αλλά ο ουσιαστικός λόγος είναι οι επαφές που θα επιδιώξει ο έλληνας Πρωθυπουργός με

την αμερικανική πολιτική ηγεσία, αλλά και με τους ηγέτες της παγκόσμιας οικονομίας.

Η αρχική ημερομηνία της επίσκεψης είναι 23 Σεπτεμβρίου, αλλά όπως μου εξήγησαν όλα είναι ανοιχτά. Θα εξαρτηθεί αρκετά και από το ποια ραντεβού θα κλειστούν στο περιθώριο της Διάσκεψης του ΟΗΕ, όπως και από το αν θα υπάρξει επίσημη συνάντηση με τον πρόεδρο Ομπάμα στον Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον…