Η ενοχλητική αλογόμυγα

Το «γνώθι σαυτόν», το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», η μέχρις εσχάτων αναζήτηση της ανέφικτης αλήθειας, η ανάδειξη της προσωπικής ηθικής σε κεντρικό σημείο της διδασκαλίας του, η πίστη στην αθανασία της ψυχής και η αγάπη προς την Πόλη που τον καταδίκασε απετέλεσαν πεδία ατελεύτητων συζητήσεων και διαμαχών ανά τους αιώνες. Η ταύτιση ευτυχίας και ηθικής απετέλεσε ανακουφιστικό μήνυμα για όσους έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας ή παρέμειναν φτωχοί. Αλλά και η ίδια η φιγούρα του Σωκράτη, ενός άσχημου – κατά τα κλασικά ιδεώδη – άεργου περιπατητή, μιας «ενοχλητικής αλογόμυγας» που περιφρονούσε τα υλικά αγαθά, αμφισβητούσε τις παραδεδεγμένες αλήθειες, περιφρονούσε την οικογένεια και τον πλουτισμό, ενώ αντλούσε τα πλεονεκτήματα που του παρείχαν οι ευκατάστατοι φίλοι του σε ολονυχτίες κρασοποσίας, τροφοδότησε ποικίλες διαμάχες ανά τους αιώνες.