ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να τι χρειαζόμαστε!

Στο καθιερωμένο καλοκαιρινό «προσκύνημα» στη Μεγαλόνησο, είχα την τύχη φέτος να επισκεφθώ τον εκατοντάχρονο πλέον Σεβασμιώτατο Ειρηναίο σε μια αυλή με λουλούδια στη Χαλέπα, όπου ο γέροντας δέχεται κάθε απόγευμα όσους θέλουν να τον δουν.

Τι συγκίνηση μόλις αντικρύζουμε τη θρυλική μορφή του… Μιλά ελάχιστα, ακούει και περπατά με δυσκολία, αλλά το βλέμμα του – Θεέ μου, τι βλέμμα είναι αυτό! – σου μιλά κατευθείαν στην ψυχή και μετά υψώνεται πέρα μακριά, στον ουρανό. Δυνατό, καθάριο, ήρεμο, διεισδυτικό… Ενα βλέμμα που δεν έχει ούτε εικοσάχρονος νέος. Είναι τα μάτια που οραματίστηκαν ένα μοναδικό κοινωνικό έργο, από οικοτροφεία για σπουδαστές, τεχνικές σχολές, κέντρα νεότητας, σχολεία κωφαλάλων, ωδεία, γυναικείους συλλόγους, γηροκομεία-πρότυπα και δίκτυο κατ’ οίκον βοήθειας, έως ακτοπλοϊκές εταιρείες λαϊκής βάσης, αγροτικούς συνεταιρισμούς και ακαδημίες διεθνών συνεδρίων, σε μια εποχή που πολλά από αυτά ήταν πρωτάκουστα.

Δεν παίρνει, παρά την ηλικία του, ούτε ένα χάπι, μας διαβεβαιώνουν οι συγγενείς του – να τι κάνει η διατροφή μια ζωή ολόκληρη μόνο με χόρτα και η πνευματική ανάταση, σκέπτομαι… Αλλοι επισκέπτες τού μεταφέρουν τα νέα από τα έργα του που συνεχίζονται. Ακούει σιωπηλός. Μόλις βλέπει μικρά παιδιά ζωντανεύει, θέλει να τα πάρει αγκαλιά, όπως ο Χριστός. Οταν φεύγουμε, σηκώνει το χέρι του αργά και μας ευλογεί.

Να τι χρειαζόμαστε στην Ελλάδα σήμερα, λέμε μεταξύ μας, περπατώντας, ακόμα συνεπαρμένοι από τη συνάντηση, στους δρόμους των Χανίων: πολλούς «Ειρηναίους»!