Οι νόμοι και οι κανόνες του παιχνιδιού

Με κίνδυνο να κολλήσω τη ρετσινιά του υποστηρικτή του Μπέου και του Ψωμιάδη, που είναι χειρότερη και από σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα, θα πω ότι η απόφαση της Επιτροπής Εφέσεων της ΕΠΟ για τον Ολυμπιακό Βόλου και την Καβάλα ήταν κατά το ήμισυ δίκαιη. Αφού ο νόμος απαιτεί συνέργεια ή συνυπευθυνότητα αλλά δεν προκύπτει από πουθενά ότι οι δύο ΠΑΕ συμμετείχαν ή ωφελήθηκαν από τις παράνομες πράξεις των ιδιοκτητών τους, ο υποβιβασμός τους δεν θα υπηρετούσε τη Δικαιοσύνη αλλά το κοινό περί δικαίου αίσθημα που – ευτυχώς – όσο κι αν επηρεάζει τους δικαστές, δεν δικάζει. Η φίλαθλη Ελλάδα στενοχωρήθηκε απ’ άκρη σ’ άκρη που τα «παιδιά» του Μπέου και του Ψωμιάδη δεν κάηκαν στην πυρά, όμως της έχω και χειρότερα: αν μέχρι το τέλος αυτής της υπόθεσης δεν βρεθεί ποιοι τα πήραν, πόσα, πότε και γιατί, δεν θα έχουμε παρά να ζητήσουμε από αυτούς που «έστηναν» τα ματς… συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Γιατί και οι ποινικοί δικαστές θα στηριχτούν σε αποδείξεις και όχι σε δημοψηφίσματα.

Το άδικο μισό της απόφασης μου θυμίζει τις ιστορικές στιγμές που έζησα στο Ειρηνοδικείο Χαλανδρίου τη δεκαετία του ’90. Είχα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη παραμονή 28ης Οκτωβρίου και έψαχνα να βρω τι στον λύκο κέρμα παίρνει το παρκόμετρο που βρισκόταν ακριβώς μπροστά από το ξενοδοχείο μου, στην Πλατεία Αριστοτέλους. Επαιρνε ειδικές μάρκες που δεν είχε ούτε η ρεσεψιόν – και για να βρω ανοιχτό περίπτερο ή ψιλικατζίδικο στην έρημη λόγω της εορτής πόλη, έφαγα κανένα εικοσάλεπτο. Αλλά ο τροχονόμος ήταν στη θέση του! Αφησα την κλήση απλήρωτη και πήγα στο δικαστήριο σίγουρος για το δίκιο μου. Η πρόεδρος δέχτηκε ότι ήταν ζήτημα ανωτέρας βίας, όπως και ο αστυνομικός – δημόσιος κατήγορος. Κάτι ψιθύρισαν μεταξύ τους, και η δικαστίνα μου λέει: «Είστε ευχαριστημένος αν πληρώσετε το μισό;». «Γιατί να πληρώσω το μισό; Ή φταίω και το πληρώνω ολόκληρο, ή δεν φταίω και δεν δίνω μία», απάντησα. Τότε μου ζήτησε να πλησιάσω την έδρα και μου είπε χαμηλόφωνα: «Δίκιο έχετε αλλά, ξέρετε, μας έχουν τρελάνει στα παράπονα από τη Θεσσαλονίκη ότι τους αθωώνουμε όλους τους Αθηναίους»! Πλήρωσα τα μισά και αποχώρησα πεπεισμένος ότι η εθνική μας μασκότ είναι το παρδαλό κατσίκι που γελάει.

Αν ο Ολυμπιακός Βόλου και η Καβάλα έφταιξαν, η αφαίρεση βαθμών από το επόμενο Πρωτάθλημα είναι αστεία ποινή. Αν δεν έφταιξαν, είναι γελοία ποινή. Και αν περιμένω με ανυπομονησία το σκεπτικό της απόφασης, είναι για να μάθω με ποια λογική οι δικαστές έριξαν στον Βόλο μείον δέκα ενώ στην Καβάλα μείον οκτώ. Αραγε, ο Ψωμιάδης «έστησε» λιγότερα ματς ή ο Μπέος τα «κούμπωσε» καλύτερα;

Επειδή οι Μπέοι και οι Ψωμιάδηδες δεν θα λείψουν ποτέ από το ποδόσφαιρό μας, αν δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε το ίδιο αλαλούμ ξανά και ξανά, αρκεί να κάνουμε δύο απλά πραγματάκια – και είναι ευκαιρία τώρα που αλλάζει ο αθλητικός νόμος και ο πειθαρχικός κώδικας της ΕΠΟ:

Πρώτον, να θεσμοθετήσουμε ξεκάθαρα την απόλυτη αντικειμενική ευθύνη των ΠΑΕ για τη δράση των παραγόντων τους. Στη λογική ότι αν ο πρόεδρος είχε τις «άκρες» για να «στήνει» παιχνίδια και να τα ‘κονομάει από το Στοίχημα, δύσκολα θα απέφυγε τον πειρασμό να το κάνει και για να πάρει η ομάδα του μερικά βαθμουλάκια παραπάνω (που επίσης μπορεί να μεταφράζονται σε εκατομμύρια).

Δεύτερον, να αποσυνδέσουμε το ποινικό «κομμάτι» από το πειθαρχικό / αθλητικό. Το δολοφονικό χτύπημα του Σούμαχερ στον Μπατιστόν, το 1982, ήταν για κόκκινη κάρτα επειδή συνέβη σε γήπεδο. Αν γινόταν στον δρόμο, θα ήταν απόπειρα ανθρωποκτονίας. Που σημαίνει ότι το ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του κανόνες. Αν το δεις ανάποδα, το να τηλεφωνείς στον πρόεδρο της ΕΠΟ και να απαιτείς να σου αλλάξει διαιτητή, δεν μπορεί να σε στέλνει φυλακή αλλά πρέπει να σε ρίχνει κατηγορία.

Αν δεν τα κωδικοποιήσουμε ξεκάθαρα όλα αυτά, πίσω από κάθε ομάδα που θα υποβιβάζεται ή που θα την γλιτώνει, θα κρύβεται μία θεωρία συνωμοσίας. Και αμφιβάλλω αν μπορεί να τελειώσει ομαλά ένα πρωτάθλημα στο οποίο η μισή Ελλάδα θα στραβοκοιτάζει την άλλη μισή.