ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η πτώση του οίκου

Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Και νομίζω πως το θέμα είναι ακριβώς εκεί. Ποτέ δεν παινέψαμε τον οίκο αξιολόγησης. Και έπεσε και μας πλάκωσε.

Θα μου πεις, «σπίτι» μας είναι ο oίκος Moody’s; Δεν ξέρω, αλλά ήρθε και κάθησε πάνω από το κεφάλι μας. Και εδώ όμως έχουμε ευθύνη. Το κλασικό ελληνικό: δούλεψε να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, να έχεις ένα σπίτι βρέξει – χιονίσει, πάρε δάνειο, πάρε να ‘χεις (και μετά δώσε) και νά τος ο οίκος της ενοχής. Ηρθε και μας έδειξε. Μας μέτρησε από εδώ, μας μέτρησε από εκεί, μέτρησε και το μικρό σπίτι στο λιβάδι. Δεν του γεμίσαμε το μάτι.

Σε εκείνο το σημείο άρχισε το θρίλερ. Για πολύ γερά νεύρα, ο οίκος (τέτοιος χαρακτήρας είναι) γίνεται στοιχειωμένο σπίτι και δεν σε αφήνει να κοιμηθείς τη νύχτα. Ακούς φωνές, απειλές, μουρμουρητά και η πόρτα κλείνει με δύναμη από μόνη της (εδώ μπορεί να είναι και ο αέρας). «Η πτώση του οίκου των Ασερ», του Εντγκαρ Αλαν Πόε. Και αρχίζεις, σωστά, να ελέγχεις αν έχεις κλειδώσει καλά και ποιος έχει τα κλειδιά. Το κακό όμως είναι μέσα. Το κακό είναι το σπίτι. Πού ήταν και έπλεκαν τα δυσοίωνα σενάριά τους οι οίκοι όλον αυτό τον καιρό; Σε σκοτεινά υπόγεια και μυστικά κελάρια; Μετά, περάστε στα ενδότερα. Σαλόνι, κουζίνα και στο βάθος υποτίμηση (και τα εν οίκω μη εν δήμω) – αρχίζει η αξιολόγηση. Στο σπίτι μου (που λένε) ή στο δικό σου;