ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εδώ οι εύκολες «λύσεις»!

Οδηγώ στην παραλιακή λεωφόρο και σταματώ κάθε τόσο στα απανωτά φανάρια, τοποθετημένα σε ορισμένες περιοχές (όπως στον Αλιμο) ανά λίγα μέτρα. «Η χώρα των εύκολων λύσεων», σκέφτομαι, αναλογιζόμενη τους ανοικτούς και ασφαλείς δρόμους των δυτικοευρωπαϊκών πόλεων. Αντί να φτιάξουν μια υπόγεια διάβαση για τους πεζούς ή μια αερογέφυρα, πετάνε ένα φανάρι και νίπτουν τας χείρας τους για το μποτιλιάρισμα που θα ακολουθήσει.

Το «καλό παράδειγμα» άλλωστε των εύκολων «λύσεων» το δίνουν σε κάθε περίσταση οι ίδιοι οι υψηλά ιστάμενοι των εκάστοτε κυβερνήσεων: αντί να οργανώσουν, λόγου χάρη, μηχανισμούς πάταξης της φοροδιαφυγής και να καταφέρουν να εισπράξουν τα δισεκατομμύρια χρέη προς στο Δημόσιο, ρίχνουν κάθε χρόνο και από μια γερή μείωση στις μικροσυντάξεις και στους μισθούς (τα εύκολα θύματα – να σου πάλι το «μαγικό» επίθετο!). Τι κι αν γιαγιάδες και παππούδες ζουν πια μόνο χάρη στη «φιλανθρωπία» παιδιών και εγγονιών (αν φυσικά υπάρχουν, θέλουν και μπορούν)…

«Η Ελλάδα είναι μια δύσκολη χώρα λόγω των εύκολων, πρόχειρων επιλογών που κάνει εδώ και δεκαετίες», μου έλεγε συχνά φίλος, διαπρεπής επιστήμονας, που – αν και είχε έρθει για να μείνει – επέστρεψε τελικά απογοητευμένος στην Ουάσιγκτον.

Κι όμως, όπως λέει ο Μιλτιάδης, ο ήρωας του Βασίλη Αλεξάκη στο καινούργιο, υπέροχο βιβλίο του «Η πρώτη λέξη», «οι δύσκολες αποφάσεις είναι συνήθως οι σωστές»…