Οικογένεια ελλήνων ροβινσώνων

Κάθε Αύγουστο δεν βλέπω την ώρα. Περιμένω με ρίγη συγκινήσεως πότε, αχ πότε, θα ξανασυναντηθώ με όλη τη χρωματική παλέτα της ελληνικής οικογένειας σε πλαζ, εστιατόρια, πανσιόν. Καμία έκπληξη από τα πέρυσι, αν εξαιρέσεις τα ονόματα που καπέλωναν φέτος τους ήχους της παραλίας, συμπεριλαμβανομένου του τζετ σκι που ένας μανιακός το ‘φερνε βόλτες ξυστά πάνω στον σβέρκο μας.

Η συνύπαρξή μου με την Πάτυ και τη Μέισυ ξεπερνάει το ανώδυνο κουτσομπολιό και γίνεται εξαιρετικά οδυνηρή, αφού δεν πρόκειται για γάτες αλλά για δυο ζωηρές ελληνοπούλες, τέκνα της λεγόμενης μεσαίας τάξης, με αρχή εφηβείας, σημάδια μελλοντικής παχυσαρκίας και ενδείξεις προϊούσας υστερίας. Στο τέλος σηκώθηκα εγώ από την ξαπλώστρα για να τους πάω τις σαγιονάρες, γιατί η μάνα τους είχε αποκάμει από τα «φέρε αυτό και φέρε τ’ άλλο», κι έκοβε ήσυχα ήσυχα τις φλέβες της κάπου στα αντικρινά βραχάκια. Παιδιά πάνω στην ανάπτυξη, δε λέω, αλλά οι μπουκιές τους κάτι παραπάνω από γατοκέφαλα. Κι από κοντά ο μπαμπάς να σιγοντάρει κάργα το οιδιπόδειο: «Φάε κι από τη δικιά μου την μπουγάτσα, γιατί εγώ έγκωσα». Και μετά όλοι μαζί ρακέτες στο φρύδι του κύματος. Εκεί να δεις βουή, άμπωτης και παλίρροιας.

Μάζευα τα βρεγμένα μου και πήγαινα παραπέρα, εκεί που είχαν στήσει το αντίσκηνό τους κάτι αμίλητες σκανδιναβικές φαμίλιες αρπαγμένες από τον ήλιο, με παρατεταγμένα όλα τα σύνεργα για την ανασκολόπιση του αιγιαλού. Μα πόσο υπέρβαρο να πλήρωσαν πια στο αεροπλάνο; Ενα εργοτάξιο ολόκληρο από κουβαδάκια, φτυαράκια, τσουγκράνες, εκσκαφείς, ερπυστριοφόρα, φορτηγά και εργαλεία γεώτρησης.

Γούβωναν ολημερίς την αμμουδιά λες κι ήθελαν να βρουν πετρέλαιο ενώ στην πραγματικότητα έσκαβαν τον λάκκο στους αμέριμνους νυχτερινούς περιπατητές που ήθελαν σκοτάδια για να ρομαντζάρουν, τρομάρα τους.

Στην τρύπα τους δεν έπεσα. Επεσα όμως στη σιωπή τους. Λες και η δουλειά γινόταν με κύματα, με κεραίες και συχνότητες πολύ πιο κάτω από τη δυνατότητα του ανθρώπινου αυτιού.

Και ενώ άρχιζα να βλέπω με άλλο μάτι το σκανδιναβικό μοντέλο, μια επαναλαμβανόμενη τσιρίδα, σαν οπλοπολυβόλο μέσα από τη θάλασσα με γύριζε κατευθείαν στη σκληρή ελληνική πραγματικότητα: «Μαμά, μαμά κοίτα». Ο κλασικός μπέμπης που κάνει βουτιά με τα μπρατσάκια και η κλασική αναφορά στον ανώτατο μηχανισμό εγκρίσεως, που δεν είναι άλλος από τη μαμά του. Και η μαμά τι κάνει εκείνη την ώρα; Κοιτάζει; Επιδοκιμάζει; Συμμετέχει; Βάζει διακριτικά φρένο ή τον γράφει κανονικότατα; «Ο,τι και να κάνεις, λάθος θα είναι» την παρηγόρησα από μέσα μου. Επειδή όμως είχε σκάσει, εν τω μεταξύ, το αποτρόπαιο της Νορβηγίας, ανάμεσα στην οικογένεια των Σκανδιναβών με το κουμπί μονίμως στο mute και την ξεσαλωμένη ελληνική οικογένεια με το δάχτυλο μονίμως στην πρίζα, διάλεξα αναγκαστικά τη δεύτερη. Ασε καλύτερα. Θες – γυρεύεις να μας βρει και μας κάνα τέτοιο κακό; Γιατί όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά. Και κάτι λιγότερο…