Καλοκαίρι των επαναλήψεων

Η «Πολυκατοικία» με το λατινοαμερικανικό κόνσεπτ της αγωνίζεται να υπερβεί αυτό το καλοκαίρι την «παράδοση» του «Ρετιρέ» και των «Απαράδεκτων» ή και του επίσης αλήστου μνήμης «Τρεις Χάριτες», όλα ωστόσο ενταγμένα στο ίδιο τηλεοπτικό είδος που θεωρείται από τα πιο αγαπημένα της λαϊκής τηλεόρασης, το sitcom. Ελληνιστί κωμωδία καταστάσεων και σύμφωνα με τους ιστορικούς της τηλεόρασης με καταγωγή στην αριστοφανική κωμωδία. Αυτός θα ήταν αρκετός λόγος για να διαπρέψει η εγχώρια τηλεόραση στο είδος αντί να αντιγράφει κόνσεπτ από ξένες τηλεοράσεις μεταφέροντας στην ελληνική πραγματικότητα χαρακτήρες που ελάχιστη σχέση έχουν με αυτήν («Πολυκατοικία»). Ας είναι.

Είναι κοινός τόπος πλέον ότι τα μεγαλύτερα σουξέ δεν έχουν διάρκεια παρά μόνο τη σεζόν που συμβαίνουν. Είναι ο λόγος για τον οποίο όλο και λιγότεροι τηλεοπτικοί χαρακτήρες «γράφουν ιστορία» και εγγράφονται στη μνήμη του φιλοθεάμονος πλήθους, όπως συνέβαινε τις εποχές της «τηλεοπτικής αθωότητας». Οχι ότι υπήρξε ποτέ αθώα τηλεόραση, απλώς υπήρξε η εποχή που πρωτοδιαμορφώνονταν τα τηλεοπτικά είδη και μαζί οι κανόνες του θεάματος που θα σφράγιζαν τη σχέση κοινού και τηλεόρασης.

Στους πρωτοπόρους εκείνης της τηλεόρασης συγκαταλέγεται η αλησμόνητη Lucille Ball που ενσάρκωσε το πρότυπο της αμερικανίδας νοικοκυράς των 50s στην ιστορική πλέον σειρά «I love Lucy». Σήμερα μάλιστα συμπληρώνεται ένας ολόκληρος αιώνας από τη γέννησή της και 60 χρόνια από την πρώτη εκείνη σεζόν της προβολής ενός από τα θεμελιώδη sitcom της παγκόσμιας τηλεόρασης.

Γιατί ήταν στις αρχές τις δεκαετίας του ’50 όταν η κωμωδία καταστάσεων στάθηκε αφορμή για μια ιδανική τηλεοπτική συνάντηση του παραγωγού και σκηνοθέτη William Asher – λέγεται ότι ήταν ο βασικός δημιουργός του sitcom – και της κοκκινομάλλας ηθοποιού που έμελλε να ταυτιστεί με τις νοικοκυρές της μεταπολεμικής Αμερικής, διαμορφώνοντας μέσα από τον τηλεοπτικό ρόλο της Lucy και τα βασικά γυναικεία κοινωνικά πρότυπα που χρειαζόταν η εποχή. Πιστή σύζυγος, αφελής, πολύ προσεκτική με τα έξοδα του σπιτιού, ενοχική όταν αγόραζε οτιδήποτε και με αποκλειστικό της βασίλειο ένα νοικοκυριό που μετά βίας κατάφερνε να κουμαντάρει αντιμετωπίζοντάς το με το δέος ενός πρωτάρη εργαζομένου.

Τα στοιχεία του τηλεοπτικού γυναικείου χαρακτήρα που διαμόρφωσε η Lucy επηρέασαν σχεδόν όλους τους γυναικείους χαρακτήρες των sitcom – σχεδόν και κάθε τηλεοπτικού είδους που απευθυνόταν σε γυναικείο λαϊκό κοινό, μηδέ των εγχώριων πρωινάδικων εξαιρουμένων.

Αλλωστε το «I love Lucy» όχι μόνο εντάχθηκε στις πρώτες θέσεις των σειρών με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση αλλά και στις πρώτες των 100 καλύτερων τηλεοπτικών σειρών όλων των εποχών. Ηταν η προσωπικότητα της Lucy αλλά και το κόνσεπτ της σειράς που την έκαναν να ξεχωρίζει: σύζυγος ο Dezi Arnaz, τηλεοπτικός αλλά και πραγματικός, κουβανικής καταγωγής μουσικός και ένα ζευγάρι γειτόνων – η Εθελ, χαζούλα και συντηρητική νοικοκυρά, και ο Φρεντ, βετεράνος του πολέμου και με μνήμες από το κραχ που τον έκαναν εξαιρετικά σφιχτό με τα χρήματα. Η Αμερική των 50s ήταν εκεί.

Τη σκυτάλη έχει πάρει μια πολύ καινούργια γενιά sitcoms, όπως το «When I met your mother» ή το «One and a half men», ωστόσο τα στοιχεία των χαρακτήρων που διαμόρφωσε εκείνη η ασπρόμαυρη σειρά των παιδικών τηλεοπτικών μας αναμνήσεων μοιάζουν αυτήν την εποχή σαν να ξαναφρεσκάρονται από τις ανάγκες ενός κόσμου που χρειάζεται να ανακαλύψει ξανά αξίες, ακόμη και τηλεοπτικές.