Κέβιν Σπέισι για Οσκαρ

Οταν όμως είδα το «Casino Jack» του μακαρίτη Τζορτζ Χικενλούπερ, ενός ανήσυχου αμερικανού διανοούμενου της σκηνοθεσίας που εγκατέλειψε μόλις στα 47 πριν ακόμα ολοκληρωθεί η επεξεργασία αυτής της τελευταίας του ταινίας, παραλίγο να γκρεμιστώ απ’ αυτόν τον πολιτικό και κοινωνικό οχετό. Οζει σας λέω. Χειρότερα και από τα αφοδευτήρια του ιστορικού Κέντρου της Αθήνας.

Από πού ν’ αρχίσω και πού να τελειώσω. Πρώτα απ’ όλα η τόσο ευγενής ιδιότητα του «λομπίστα» καταλήγει να ανταγωνίζεται στα ίσα τις ικανότητες και τις επιδόσεις του Ντον Κορλεόνε. Χειρότερα. Διότι «λομπίστας» είναι ο κοστουμαρισμένος τύπος που μπαινοβγαίνει στα γραφεία γερουσιαστών, ακόμα και πλανηταρχών μεταφέροντας μια ευτραφή επιταγή ενός κάποιου μεγαλοεπιχειρηματία. Σου δίνω εκ μέρους ας πούμε της Philip Morris δέκα εκατ. δολάρια υπέρ της προεκλογικής σου εκστρατείας. Μου δίνεις ως αντάλλαγμα γιγαντιαία υπερασπιστική τιράντα υπέρ καπνοβιομηχανίας. Εντάξει;

Μεταξύ μας, καλύτερα έτσι στα φανερά παρά το ελληνικό, τάχα μου, λαϊκό γιουβέτσι. Αφού τα παίρνουν και μάλιστα με άλλοθι υπέρ προστασίας της βιομηχανίας και των θέσεων εργασίας, τότε καλύτερα να το δηλώνουν και να μην παριστάνουν την παρθενορραφή της κουτσής Μαρίας.

Ο Τζακ λοιπόν, για ένα φεγγάρι κολλητός του Μπους, λόγω μεγαλομανίας και απροσμέτρητης φιλοδοξίας, ορμάει ακάθεκτος να οικοδομήσει τη δική του οικονομική αυτοκρατορία. Ετσι πουλώντας προστασία, ξαφρίζει καμιά εικοσαριά εκατομμύρια dollars από μερικούς ινδιάνους καζινάρχες (μην απορείτε, διότι οι επιζώντες της γενοκτονίας απολαμβάνουν τελευταία άφθονη καζιναρχία).

Το χειρότερο σφάλμα του Τζακ είναι που τόλμησε να τα βάλει με έναν έλληνα καζινάρχη ονόματι Γκας (Κωνσταντίνος) Μπούλης. Ο άθλιος πήγε να του αρπάξει τους κουλοχέρηδες κοψοχρονιά! Ετσι εκ της μονομαχίας Τζακ Αμπράμοφ – Γκας Μπούλη το αποτέλεσμα κατέληξε σε πανωλεθρία. Του Τζακ φυσικά. Ετσι αρχίζει η καθοδική του πορεία. Ετσι επεμβαίνει η «Washington Post», έτσι οι φιλάρες του οι γερουσιαστές τον καθίζουν στο σκαμνί κι έτσι εκείνος πριν εκτίσει μια ελάχιστη ποινή, ουρλιάζει – περίπου – προς τα εκλεκτά μέλη της Γερουσίας: Μπροστά σ’ εσάς εγώ είμαι άγιος. Ψέματα;

Δυστυχώς αυτό το ανελέητο, ως ρεπορτάζ, στριπτίζ της κατ’ όνομα Αμερικανικής Δημοκρατίας κατέληξε σκηνοθετικά σαν ένα ποταμιαίο χρονικό. Οπου η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα. Κάτι σαν χαμένοι στη μετάφραση. Μια ατελείωτη γραμμική και χαοτική εξιστόρηση περιστατικών χωρίς κλιμάκωση και άξονα καθαρό. Μοναδικό ατού, η κορυφαία στιγμή του Κέβιν Σπέισι. Ισως μέσα στις δύο τρεις top ερμηνευτικές του στιγμές. Υποκλίνομαι στον θεό. Αν δεν βρεθεί στην πεντάδα των υποψηφίων για Οσκαρ ερμηνείας, ε τότε ου να μου χαθείτε απ’ εδώ!