Μουσικές προτάσεις
Το μυθιστόρημα της Παπαδημητρίου «ακούει» μεταξύ άλλων και Τομ Γουέιτς
1 λεπτό
Μπορεί κανείς να συγκροτήσει μια ενδιαφέρουσα δισκοθήκη διαβάζοντας αυτό το μυθιστόρημα• μια δισκοθήκη με άποψη, και όχι πασπαρτού, με εμπορικά σουξέ. Διότι οι ήρωες έχουν «κολλήματα» και το κλίμα κάθε κεφαλαίου αποτυπώνεται σε τραγούδια που τους συγκινούν. Αυτό το αστυνομικό μυθιστόρημα «ακούει» λοιπόν: α) παλιό ροκ από τους Μπιτλς, τον Σπρίγκστιν, τον Ντίλαν και τον Τομ Γουέιτς, β) σόουλ της δεκαετίας του ’60 από δίσκους μικρών εταιρειών που πόνταραν λ.χ. στον Τζέιμς Καρ («Dark end of the street») ή στον Λάτιμορ, γ) τραγουδοποιούς του ’70 όπως η Τζάνις Ιαν, ο Τιμ Μπάκλεϊ ή ο Φιλ Οκς, δ) μελαγχολική σκωτσέζικη ποπ της δεκαετίας του ’90 από τους Τράβις («Why does it always rain on me»), τον Λόιντ Κόουλ, τους Μπελ & Σεμπάστιαν, αλλά και ε) σαχλή εμπορική κάντρι από την Τάμι Ουαϊνέτ («Stand by your man») όταν μια από τις ηρωίδες, η όμορφη και εγωίστρια Σόνια που έκαψε όλες τις καρδιές, κάνει την υπέρβασή της και αποφασίζει να πάρει πάνω της την ευθύνη για τους φόνους.
Η δράση κλείνει γλυκόπικρα για τον αστυνομικό, με ένα ειρωνικό μότο από τραγούδι του Τζο Σάουθ («Games people play») για όλους αυτούς που δεν εννοούν αυτά που λένε και δεν λένε ποτέ τι εννοούν…











