Μέσα από τις συμπληγάδες του μαζικού τουρισμού

Από τα 200 πανηγύρια που κατέγραψε ο συγγραφέας, απανθίζονται εκείνα όπου οι παρευρισκόμενοι νιώθουν ότι συμμετέχουν σε μια ουσιαστική τελετουργία, έχοντας όλοι κάτι κοινό που τους ενώνει, κι αν το αίσθημα της αλληλεγγύης είναι εξίσου σημαντικό με το αίσθημα της πίστης, αν δηλαδή υπάρχει, όπως λέει, ισορροπία μεταξύ θρησκευτικού και κοσμικού στοιχείου. Απ’ τις σελίδες του γραπτού και βιωματικού οδοιπορικού του – που φέρνει σε κάτι από Ζακ Λακαριέρ, αλλά χωρίς την υψηλή αφηγηματική τέχνη εκείνου – ζωντανεύουν ανάμεσα σε άλλα πανηγύρια από την Ικαρία, τη Μύκονο, την Τζια, του Προφήτη Ηλία στη Σίφνο, της Αγίας Κυριακής στη Δήλο, του Αγίου Στεφάνου στον Γαλησσά Σύρου, της Αγίας Ματρώνας στη Φοινικιά Σαντορίνης (με το απίθανο γλέντι σε υπόσκαφο χώρο), του Αϊ-Γιάννη του Βαφτιστή στην Ολυμπο Καρπάθου, του Πανορμίτη στη Σύμη, πανηγύρια από την Αμοργό και τη Σίκινο. Ο βιωματικός τρόπος της καταγραφής του Πίττα αποτελεί αναμφισβήτητη κατάθεση για μια συστηματική έρευνα των πανηγυριών του Αιγαίου και των χαρακτηριστικών τους. Ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μιαν άλλη όψη της ζωής των ντόπιων πληθυσμών που μέσα από τις συμπληγάδες του μαζικού τουρισμού θυμούνται για λίγο την κοινότητα που υπήρξαν, την ελάχιστη ύπαιθρο που τους έχει απομείνει, την ανιδιοτελή και εθελοντική προσφορά σε φαγητό και ποτό (όποιος έχει πιει γιδόζουμο στα πανηγύρια της Μυκόνου με καταλαβαίνει), τους κυκλωτικούς χορούς και τη χαμένη αλληλεγγύη.