Νέες ταινίες: Πολλά κλισέ, καθόλου πλοκή
Μπλόφα και μεγάλη απάτη. Είσαι ας πούμε η Χίλαρι Σουάνκ. Βάζεις τα λεφτά σου ως συμπαραγωγός. Αγοράζεις έναντι ψυχίων ένα σενάριο χωρίς πλοκή. Προσλαμβάνεις και φινλανδό σκηνοθέτη. Πουλάς την ταινία σου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Και με το τίποτα βγάζεις έναν σκασμό λεφτά
«Ποτέ δεν είσαι μόνη». Χίλαρι Σουάνκ εναντίον Τζέφρι Ντιν Μόργκαν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Το αποτέλεσμα ταιριάζει γάντι με τη γνωστή ρήση: έκανε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο! Γιατί αυτό; Απλό. Κάθε αμερικανός star και κάθε αμερικανική παραγωγή, ακόμα και η πλέον ασήμαντη, έχουν εξασφαλίσει, από τα αποδυτήρια, μια πρώτης τάξεως παγκόσμια υποδοχή. Αν είσαι Αμερικανός διάβαινε και αμερικανική ταινία περπάτει. Κάπως έτσι.
Παράδειγμα; «Αφεντικά για σκότωμα» (Horrible bosses) του κάποιου Σεθ Γκόρντον. Με Τζένιφερ Ανιστον και Κέβιν Σπέισι. Λάθος. Πλάνη. Αμφότεροι είναι τσόντες. Και μάλιστα η Ανιστον ως οδοντίατρος με τη λευκή ρόμπα όπου μέσα δεν φοράει τίποτα, επιτρέποντας στα μπαλκόνια της να πηγαινοέρχονται γαργαλιστικά. Ο,τι αξίζει πάνω σ’ αυτήν την μεγαλοπατάτα.
Επειδή λοιπόν έλειπα σε διακοπές και δεν το είχα δει στη δημοσιογραφική προβολή, αποφάσισα να κόψω εισιτήριο και να στριμωχτώ σε αίθουσα των βορείων προαστίων όπου οι αποστάσεις ανάμεσα στα καθίσματα είναι τόσο μεγάλες που το παπούτσι του πισινού σου σκουπίζεται στον πισινό σου. Τέλος πάντων.
Υστερα από την πρώτη μισή ώρα μου ‘ρθε η παρορμητική διάθεση να την κοπανήσω. Γιατί; Μα επειδή τρεις κουφιοκεφαλάκηδες και ιδιαιτέρως ο τζιτζιφιόγκος και μεσαίος με το όνομα Τσάρλι Ντέι τσίριζε τόσο πολύ που παραλίγο να μου γκρεμίσει τ’ αυτιά. Αν αυτό είναι κωμωδία, τότε το ριμέικ του «Ηλίας του 16ου» με τον Πέτρο Φιλιππίδη είναι αριστούργημα. Γι’ αυτό!
Πάμε τώρα στο «Resident» που ελληνικώς παραφράστηκε «Ποτέ δεν είσαι μόνη» με σκηνοθέτη και σεναριογράφο τον (φινλανδικής καταγωγής) Αντι Γιόκινεν. Το άλλαξε σε Τζόκινεν. Never mind. Τι είναι αυτό; Θα σας το πω με μια σύγκριση από ψυχολογικό θρίλερ του Βάλτερ Σάλες και του 2005, το «Στοιχειωμένο νερό» (Dark water). Με περίπου παρόμοιο κλίμα, παρόμοια ατμόσφαιρα και παρόμοιο γυναικείο χαρακτήρα.
Εκεί λοιπόν κάτι συμβαίνει από το πρώτο λεπτό. Εδώ με τη Χίλαρι Σουάνκ επί εξήντα (τα πρώτα) λεπτά δεν συμβαίνει τίποτα. Απλώς μια γιατρός των επειγόντων περιστατικών νοικιάζει κοψοχρονιά ανακαινισμένο διαμέρισμα με θέα στη γέφυρα. Ετσι από τη μια προσπαθεί να πνίξει τον πόνο της από την απιστία ενός κάποιου Τζακ που τον έκανε τσακωτό να «κοιμάται» με γκόμενα στο κρεβάτι τους.
Και από την άλλη φλερτάρει με κάποιον Μαξ, τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος, για τον οποίο μαθαίνουμε από τον παππού του (τον υποδύεται ο αειθαλής Κρίστοφερ Λι που κοντεύει τα ενενήντα, του εύχομαι να τα χιλιάσει) ότι είναι και αδύναμος και νοσηρός. Οπως ο πατέρας του που μάλλον βρήκε τη μάνα του στο κρεβάτι και τη σκότωσε.
Επομένως; Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Η Χίλαρι Σουάνκ που όσο πάει τόσο περισσότερο ανδρογυναίκα γίνεται ανάμεσα στον Τζακ και τον Μαξ. Εγκλωβισμένη σε διαμέρισμα με νοσηρό περιεχόμενο.
Το αποτέλεσμα εντελώς σχηματικό και βαρετό. Η Χίλαρι Σουάνκ πηγαινοέρχεται. Ο ιδιοκτήτης παρακολουθεί στα σκοτεινά. Και ο πρώην μαρκάρει στενά. Τουτέστιν χωρίς σενάριο, πλοκή, ίντριγκα και με δεκάδες κλισαρισμένες καταστάσεις, φτιάχνουμε πακέτο «ψυχολογικού θρίλερ» με τη βεβαιότητα ότι οι θεατές θα τσιμπήσουν το δόλωμα. Μόνο για χαϊβάνια. Εγώ; Αντε γειά!
ΒΑΘΜΟΣ: 2
Google news
