Αγανακτισμένος υπουργός

Στην αρχή ο Τζούλιο Τρεμόντι γυρίζει προς αυτόν που κάθεται στα δεξιά του, καλύπτει με το χέρι το πρόσωπό του για να μην τον ακούσουν οι δημοσιογράφοι, «κλασική πολιτική παρέμβαση αυτοκτονίας» λέει χαμογελώντας, «ο τύπος είναι κρετίνος». Τα ίδια θα πει και σε αυτόν που κάθεται στα αριστερά, ύστερα θα πιάσει το κεφάλι του συνεχίζοντας να μουρμουράει – το κακό είναι πως τα μικρόφωνα ήταν ανοιχτά.

Το πρόβλημα δεν είναι αν προσεβλήθη ή όχι ο κ. Μπρουνέτα, ο οποίος έσπευσε να δηλώσει στη συνέχεια πως ίσως να μην εννοούσε εκείνον ο Τρεμόντι (!) Το πρόβλημα είναι πως αυτή δεν είναι εικόνα μιας κυβέρνησης που έχει να αντιμετωπίσει ένα χρέος 1,9 τρισεκατομμυρίων ευρώ, πενταπλάσιο δηλαδή του ελληνικού και μεγαλύτερο του ενός πέμπτου του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Αν προστεθεί και η απίστευτη περίπτωση που λέγεται Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ένας άνθρωπος που είναι μπλεγμένος σε μια σειρά από σκάνδαλα τόσο οικονομικού όσο και σεξουαλικού χαρακτήρα, αναρωτιέται κανείς γιατί οι κερδοσκόποι άργησαν τόσο πολύ να βάλουν στο στόχαστρο την Ιταλία.

ΟΑΣΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ. Ισως επειδή ο υπουργός Οικονομικών θεωρούνταν πάντα μια όαση σοβαρότητας, ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ένας ικανός πολιτικός στον οποίο η Ευρώπη – και οι αγορές – είχαν εμπιστοσύνη. Γεννημένος πριν από 64 χρόνια στο Σόντριο της Βόρειας Λομβαρδίας, ο Τρεμόντι έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για βουλευτής το 1987 με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Κατάφερε να εκλεγεί επτά χρόνια αργότερα. Την άλλη μέρα άλλαξε στρατόπεδο κι εντάχθηκε στο Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι, ο οποίος τον έχρισε υπουργό Οικονομικών. Θα μείνει οκτώ μήνες, αλλά θα επιστρέψει στην ίδια θέση τρεις φορές, πάντα με διακηρυγμένο στόχο τη μείωση της φορολογίας και πάντα με πρωθυπουργό τον Μπερλουσκόνι. Ο τελευταίος γνωρίζει πως μπορεί να του έχει εμπιστοσύνη, όχι μόνο για να διαχειρίζεται την οικονομία αλλά – κυρίως – για να τον προστατεύει από τις κακοτοπιές.

Αυτή η εμπιστοσύνη μοιάζει τελευταία να έχει κλονιστεί – εκτός αν είναι κι αυτό μέρος του σόου. Στις 4 Ιουλίου αποκαλύφθηκε ότι το τελευταίο πρόγραμμα λιτότητας περιελάμβανε μια διάταξη που θα επέτρεπε στον όμιλο Fininvest (το διαμάντι της αυτοκρατορίας του Μπερλουσκόνι) να αναστείλει την πληρωμή αποζημίωσης ύψους 750 εκατομμυρίων ευρώ σε εταιρεία του επιχειρηματία Κάρλο Ντε Μπενεντέτι. Ο Τρεμόντι δήλωσε ότι η σκανδαλώδης διάταξη «παρεισέφρησε» στο σχέδιο νόμου με απευθείας εντολή από το γραφείο του πρωθυπουργού. Ο Μπερλουσκόνι απάντησε ότι το είχαν συζητήσει στο Κοινοβούλιο, κι ότι ο υπουργός είχε χαρακτηρίσει τη διάταξη «ιερή και απαραβίαστη». Υστερα από την κατακραυγή που προκλήθηκε, η διάταξη αποσύρθηκε. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι ο Τρεμόντι δεν ακούει τον σφυγμό του λαού, δεν κάνει ομαδική δουλειά, αλλά τον ανέχεται γιατί τον γνωρίζει χρόνια…

Είναι αλήθεια ότι ο Τρεμόντι θα περίμενε στη ζωή του κάτι περισσότερο από μια μόνιμη θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Πάβια και μερικές θητείες στο Υπουργείο της οδού 20ής Σεπτεμβρίου. Την πρωθυπουργία, για παράδειγμα: τζάμπα καλλιεργούσε τόσα χρόνια άριστες σχέσεις με τη Λέγκα του Βορρά και τον Ουμπέρτο Μπόσι; Ομως ο Καβαλιέρε έδωσε πριν από λίγες ημέρες το δακτυλίδι στον υπουργό Δικαιοσύνης Αντζελίνο Αλφάνο. Κι ας είχε δηλώσει τον περασμένο Μάιο πως, «αν τα γκάλοπ τον στηρίξουν, ο επόμενος υποψήφιος πρωθυπουργός της Κεντροδεξιάς ίσως να είναι ο υπουργός Οικονομικών».

ΣΚΑΝΔΑΛΟ. Αν τα γκάλοπ τον στηρίξουν. Γιατί στο μεταξύ ξέσπασε ένα σκάνδαλο που ίσως να δίνει οριστικό τέλος στη φιλοδοξία του Τρεμόντι να γίνει μια μέρα χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Στις 7 Ιουλίου οι δικαστές της Νάπολι εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης για έναν βουλευτή του Λαού της Ελευθερίας ονόματι Μάρκο Μιλανέζε. Ο τελευταίος δεν είναι ακριβώς ο άνθρωπος που θα τον χαρακτηρίζαμε στερημένο. Πρώην επικεφαλής της Υπηρεσίας Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, βρέθηκε γρήγορα με μια Φεράρι, μια Μπέντλεϊ, ένα γιοτ, πολλά σπίτια και μια σύνταξη 10.000 ευρώ το μήνα για την πρώην γυναίκα του. Σύμφωνα με τη Δικαιοσύνη, ξόδευε πέντε φορές περισσότερα από αυτά που δήλωνε ότι κέρδιζε. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια πέρασαν από τους λογαριασμούς του έξι εκατομμύρια ευρώ. Και οι δικαστές υποπτεύονται ότι έδωσε σε επιχειρηματίες απόρρητες πληροφορίες με αντάλλαγμα πλούσια δώρα.

Ολα αυτά δεν θα ήταν παρά ένα ακόμη σκάνδαλο στη χώρα των σκανδάλων αν ο Μιλανέζε δεν ήταν μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες πολιτικός σύμβουλος του Τρεμόντι, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του και σύντροφος της εκπροσώπου του επί του Τύπου. Κι αν δεν αποκαλυπτόταν ότι πλήρωνε εκείνος το νοίκι του διαμερίσματος του υπουργού στη Ρώμη, που ανέρχεται σε 8.500 ευρώ τον μήνα. Ο Τρεμόντι έσπευσε να δώσει πίσω το κλειδί. Αλλά η ζημιά έχει γίνει.

ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ. Ελλείψει της πρωθυπουργίας, ο Τρεμόντι θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με τη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Την έξοδό του στην Ευρώπη ονειρευόταν άλλωστε πάντα και η αδερφή του, η Ατζιόλα, στην οποία χρωστούν οι Ιταλοί τα ελάχιστα πράγματα που γνωρίζουν για τον χαμηλών τόνων υπουργό τους. Στο βιβλίο της «Η κοιλάδα των αρκούδων», που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Bompiani, η Ατζιόλα αποκαλύπτει ότι ο Τζούλιο πολιορκούσε σε ηλικία 15 μηνών με μια ξύλινη κουτάλα την κούνια της επειδή τη ζήλευε. Ακόμα ότι αργότερα είχε μεγάλες επιτυχίες με τις φίλες της, όλες τον ήθελαν γιατί ήταν γοητευτικός άντρας, εκείνος τελικά διάλεξε τη Φάουστα, με την οποία έκανε δύο παιδιά.

Ούτε το όνειρο της Ατζιόλα θα γίνει όμως πραγματικότητα. Τη θέση στην ΕΚΤ την έφαγε ο Μάριο Ντράγκι. Στον Τρεμόντι έμεινε το Πανεπιστήμιο. Και μπροστά σ’ αυτή την αδικία φαίνεται πως θυμήθηκε το αριστερό του παρελθόν. Για την κρίση, δήλωσε αυτή την εβδομάδα, φταίει η Ακροδεξιά που έχει φωλιάσει σε πολλά από τα 17 Κοινοβούλια της ευρωζώνης. Φταίνε οι κυβερνήσεις, που βρίσκονται σε διαρκή εκλογικό κύκλο. Φταίει η αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Τίποτα δεν έγινε από αυτά που έπρεπε να γίνουν, με αποτέλεσμα να την πληρώνουν μόνο οι πολίτες.

Τζούλιο Τρεμόντι, ο Αγανακτισμένος.