Xαμένοι στη μετάφραση

Εχοντας για κάποια χρόνια διαπραγματευθεί στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.) έχω διδαχθεί μερικά σημαντικά (νομίζω) πράγματα. Πρώτον, όταν ένα κείμενο θεσμού, οργάνου της Ε.Ε. (π.χ. Συμβουλίου, Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Eurogroup, κ.ά.) παραπέμπει ένα θέμα για εξέταση σε «ομάδα εργασίας» χωρίς συγκεκριμένη εντολή, κατευθυντήριες οδηγίες και χρονοδιάγραμμα, τότε αυτό σημαίνει ότι το εν λόγω όργανο είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις στη δεδομένη στιγμή. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν οι απαιτούμενες αποφάσεις έχουν κυρίως πολιτικό και λιγότερο τεχνοκρατικό χαρακτήρα. Δεύτερον, ένα κείμενο / δήλωση της Ενωσης θα πρέπει να διαβάζεται τόσο για τα όσα ρητώς λέγει αλλά όσο οπωσδήποτε και για όσα όλα δεν λέει. Οι παραλείψεις, ή ορισμένες απ’ αυτές δεν είναι ποτέ αθώες, ιδιαίτερα όταν παραλείπουν αναφορές από προηγούμενα κείμενα της Ε.Ε. Τρίτον, όταν μερικές φορές δεν πρέπει να ενοχληθεί ξεχωριστά μια χώρα – μέλος, τότε προωθείται μια γενικόλογη διατύπωση που υποτίθεται καλύπτει το σύνολο, όλες τις χώρες – μέλη. Αλλά κανένας δεν πρέπει να αυταπατάται ως προς το ποια χώρα στοχεύει. Με αυτά υπόψη διαβάζω και τις τελευταίες αποφάσεις του Eurogroup. Τέταρτον, όταν αποστέλλονται πολιτικά κείμενα στην πολιτική ηγεσία της Ε.Ε. (πρωθυπουργούς, υπουργούς κ.λπ.), καλό και σκόπιμο είναι να μην ξεπερνούν τη μία σελίδα. Οπως λένε οι Αγγλοσάξονες, «ministers never turn a page – οι υπουργοί ποτέ δεν γυρίζουν σελίδα». Με άλλα λόγια διαβάζουν πάρα μόνο πολύ σύντομα κείμενα μίας σελίδας. Επομένως τα πολύ σημαντικά πράγματα και μηνύματα θα πρέπει να συμπυκνωθούν σε μία σελίδα για να διαβαστούν. Διαφορετικά χάνονται στη μετάφραση…