ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Χιπ χοπ στην Αμαλίας

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ετοίμαζα τον λοφίσκο με τα βιβλιαράκια μου για τις διακοπές. Ο,τι έμενε παραπονεμένο όλο τον χειμώνα, έμπαινε πρώτο πρώτο στη βαλίτσα ζορίζοντας απελπιστικά τις αντοχές της. Φέτος δεν είμαι διόλου ικανοποιημένη από την μπάζα μου, κοιτάζω τις ράχες τους και υπολογίζω ότι βία να μου βγάλουν ένα τριήμερο.

Να κατεβώ στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου όπου έχουν κράτος και εξουσία οι ροζ ιστορίες και οι σολωμονικές της νέας εποχής, ούτε λόγος. Χίλιες φορές προτιμότερο να δανειστώ από τις βιβλιοθήκες των φίλων μου που είναι πάντοτε πρόθυμοι να μου καταστρέψουν το καλοκαίρι φορτώνοντάς το με τις εμμονές τους. Γιατί τα βιβλιοπωλεία του Κέντρου της πόλης, έτσι όπως έγινε η Αθήνα, σου χρειάζεται άδεια κασκαντέρ για να τα προσεγγίσεις. Αλλά ακόμη κι έτσι, αν δεν διαθέτεις καντάρια γαϊδουριάς και αφασίας διόλου απίθανο αντί για βιβλία να βρεθείς να αγοράζεις ηρεμιστικά ή μάσκες ομορφιάς maalox.

Αρωματικοί δακτύλιοι από δακρυγόνα, κατουρλιό και μπάφο, πρόσωπα που προπαγανδίζουν τον διχασμό και συνθήματα που ευνοούν το μίσος μού κόβουν τη διάθεση για βαρκαρόλα και εντελώς αιφνιδίως με υποχρεώνουν να ραπάρω εκείνο το άχαρο «δεν κάνω διακοπές – σου δίνω αυτό που θες».

Αρκεί να μου διευκρινίσεις τι ακριβώς είναι αυτό που θέλεις, γιατί κι εγώ, όπως αντιλαμβάνεσαι, δεν μπορώ να μυρίζω τα νύχια μου. Τι δηλοί φερ’ ειπείν το «Jeffry go home» που διαβάζω στο χειροποίητο πλακάτ, έξω αριστερά όπως κοιτάς το Κοινοβούλιο και ποιος είναι αυτός ο Γοδεφρίδος που αντικατέστησε στα καλά καθούμενα το τιμημένο «Εξω οι βλάχοι από την Αθήνα»;

Ευχαρίστως θα ζητούσα εξηγήσεις από τους μονίμους κατασκηνωτές της ειρηνικής άνω πλατείας αν δεν μου έκοβε τον βήχα άλλη μια χειρόγραφη προειδοποίηση, πάνω σε σκηνή αυτή τη φορά: «Οποιος πάει να με κλέψει θα τον γ…».

Ασε, το πήρα απόφαση. Φέτος το καλοκαίρι θα πάω αδιάβαστη.