Υπάρχει ελπίδα

Μια κυρία αλλοδαπή που προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της σε ελληνικό σπίτι επισκέφτηκε γραφείο που εξυπηρετεί τους αλλοδαπούς να αποστέλουν πράγματα και χρήματα στους οικείους τους στην πατρίδα τους. Αφού διεκπεραίωσε τη δουλειά της, κάλεσε ταξί για να επιστρέψει στον τόπο εργασίας της. Οταν έφτασε, διαπίστωσε ότι είχε χάσει το διαβατήριό της και έναν κωδικό σε χαρτάκι που θα επέτρεπε στους οικείους της να εισπράξουν το έμβασμά της. Απελπισμένη για όσα δυσχερή και γραφειοκρατικά την ανέμεναν (διαπιστώσεις απώλειας, κάρτα εργασίας, πιστοποιητικά μέσω προξενείου κ.λπ.), απευθύνθηκε στο γραφείο όπου είχε προσέλθει, μήπως είχε εκεί βρεθεί το διαβατήριο. Εις μάτην. Σε μία και μόνον ώρα μετά έλαβε τηλεφώνημα στο κινητό της από άγνωστο κύριο που την ενημέρωνε πως βρήκε τα «χαρτιά» της στον δρόμο, εκεί όπου είχε αποβιβαστεί. Ο άγνωστος αυτός άντρας μέσω του κωδικού που υπήρχε απευθύνθηκε στο γραφείο, έδωσε το όνομα του διαβατηρίου, το γραφείο διαθέτοντας το τηλέφωνο της τακτικής πελάτιδας και ο ευρών ήρθε σε επαφή μαζί της. Η κυρία τον παρακάλεσε να πάρει ταξί και να μεταβεί στον τόπο εργασίας της και θα αμειφθεί. Σε ένα τέταρτο το ταξί έφερε στην οικία της δύο αλλοδαπούς αιγυπτιακής καταγωγής οι οποίοι της παρέδωσαν τα «χαρτιά» της και αρνήθηκαν όχι μόνο να λάβουν τα εύρετρα αλλά να λάβουν το αντίτιμο του ταξίμετρου. Το μόνο που παρακάλεσαν την αλλοδαπή κυρία, επειδή είναι άνεργοι, αν γνωρίζει κάποιους που θα επιθυμούσαν να τους σοβαντίσουν το σπίτι αφού αυτή είναι η δουλειά τους.

Υπάρχει ελπίδα, αγαπητοί μου αναγνώστες, και υπάρχουν πλάι μας, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, φύλου και τάξης, συνάνθρωποί μας που έχουν αξίες, τιμή και αξιοπρέπεια. Τιμήστε τους αναλόγως, αξιοποιώντας μια βαθιά παράδοση φιλοξενίας αλλά και μια σχεδόν πρόσφατη δική μας επώδυνη μαζική ξενιτιά.