ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νόμος και τάξη

Η ολική επαναφορά του Ντομινίκ Στρος-Καν δεν γελοιοποίησε μόνον τις δικαστικές αρχές των ΗΠΑ. Το πιο πολύ και το πιο βαρύ το έπαθαν, μου φαίνεται, οι αμερικάνικες αστυνομικές τηλεοπτικές σειρές τύπου «Law and order» που τόσα χρόνια βλέπαμε μέχρι εθισμού. Η εικόνα του βοηθού εισαγγελέα που με ένα απλό κλικ στον υπολογιστή μαθαίνει σε χρόνο μηδέν το όνομα και το ποιόν του υπόπτου, την ομάδα αίματος, τις σεξουαλικές προτιμήσεις, τις τραπεζικές του καταθέσεις και τη συχνότητα των κενώσεών του, έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.

Μα τι στο καλό έπαθαν τα αρχεία και τα θαυματουργά link των αμερικανικών αστυνομικών αρχών και χρειάστηκαν ενάμιση μήνα να τσεκάρουν την κίνηση των τραπεζικών λογαριασμών και να μεταφράσουν το τηλεφώνημα της γυναίκας με το κωδικό όνομα «Οφηλία» προς τον βαρυποινίτη συνεργό της; Και πού είναι εκείνη η αλάνθαστη ψυχολογική ανάκριση που βλέπουμε στα σίριαλ από την οποία δεν μπορεί να γλιτώσει ούτε ο πιο βιρτουόζος υστερικός;

Αν θέλετε τη γνώμη μου, για την καραμπινάτη αυτή κακοδικία και τις ολέθριες πολιτικές της συνέπειες δεν φταίει το σύστημα αλλά ο χρήστης του. Για να το πω και πιο τρυφερά, ο υπολογιστής δεν παίρνει πρωτοβουλίες. Σου σερβίρει ό,τι τον ταΐσεις και εδώ είναι φανερό ότι τον μπούκωσαν μέχρι σκασμού με μια μόνον πληροφορία, την «ανάγκη» δηλαδή ο ένοχος να είναι ο δυνατός και ο προκλητικός. Παλιά ιστορία, παμπάλαια ανάγκη. Κι απ’ ό,τι φαίνεται ο Νέος Κόσμος είναι πολύ νέος ακόμη για να φέρει βόλτα τον φθόνο του. Εμείς εδώ τον έχουμε κάνει κιόλας επιστήμη.