ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Λαϊκά στον Λυκαβηττό

Αυτή η… τρόικα τουλάχιστον σκόρπισε χαρά. Τη χαρά των τραγουδιών. Και ειδικότερα εκείνων των τραγουδιών που μας θυμίζουν πως η λεπτή και πολύτιμη τέχνη κάποτε ήταν σαν το ψωμί και το νερό. Πριν γίνει κρίκος του marketing για εταιρείες και playlist για μονοφωνικά ραδιόφωνα. Οχι, αυτή η τρόικα δεν έχει «άγχος» για τη δημοσιονομική απειθαρχία της Ελλάδας και την 5η δόση του δανείου. Είναι μια τίμια τρόικα του ελληνικού τραγουδιού. Ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο εξαιρετικός Γιάννης Κότσιρας και ο Δημήτρης Μπάσης που μας κάλεσαν στη συναυλία του Λυκαβηττού στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας. Και μπορεί η ανάβαση στον αττικό λόφο να μην ήταν και η πιο εύκολη – λόγω του αδιαχώρητου κυριολεκτικά και του traffic απ’ τις απολήξεις του Κολωνακίου – ήταν όμως θεραπευτική. Κάτι το σφιχτό και δεμένο set περίπου τριών ωρών. Κάτι η άρτια ορχήστρα. Κάτι τα διψασμένα μάτια του κόσμου για τραγούδι. «Μας έσφιξαν το ζωνάρι, μας απαγόρευσαν να μιλάμε. Δεν θα μας απαγορεύσουν και να τραγουδάμε», είπε ο Κότσιρας και αυτός ήταν ο μόνος πολιτικός υπαινιγμός της βραδιάς. Ο Μητροπάνος απ’ την άλλη δεν μιλάει. Μόνο τραγουδάει. Και ίσως η «Κατσαρόλα» -το τελευταίο του hit διά χειρός Κραουνάκη – να καταγραφεί σαν μια ψηφίδα απ’ το soundtrack της κρίσης. Κατά τα άλλα, Μητροπάνος χωρίς το ηρωικό ρεπερτόριο της δεκαετίας του ’70 και του ’80 δεν γίνεται. «Καλοκαίρια και χειμώνες» αλλά και «Σε μια στοίβα καλαμιές» και μια εικόνα απ’ τη βραδιά: το κατάμεστο Θέατρο του Λυκαβηττού παραληρεί μόλις κάνει την εμφάνισή του ο Μητροπάνος. Χειροκροτάει πριν τελειώσουν τα τραγούδια του. Τον αποθεώνει και τον φωτογραφίζει με κάθε τρόπο. Ισως γιατί ο κόσμος – σήμερα που το λαϊκό τραγούδι βρίσκεται σε υποχώρηση – κατάλαβε με την πρόσφατη περιπέτεια υγείας του βάρδου ότι δεν έχουν μείνει και πολλοί τέτοιοι. Ανεπιτήδευτοι, συνεπείς και με λυγμό χωρίς πολλά λόγια.

Και ο κύριος με το λευκό πουκάμισο που έκανε τις στροφές του στη «Ρόζα» των Μικρούτσικου και Αλκαίου – ένα πάντως όχι ακριβώς λαϊκό – είναι ένας απ’ αυτούς.